ҳаёти Мирзо ва атрофи вай. Фоҷиаҳо тоб мехӯранд дар атроф зиёдтар, хоса дар атрофи Мирзо... Вале Мирзо бо як дастаи кӯчаки худаш шабу рӯз, гармову сармо нагуфта, сахтиву душворӣ нагуфта пойи пиёда, гуруснаву нимлуч аз деҳ ба деҳ, аз ҷамоа ба ҷамоа, аз минтақа ба минтақа меравад. Меравад бо ҳунармандон рӯи замини сахт ва зери осмони дастнорас. Меравад бо як писарчаи нимаҷони мисли худаш сағира, хаста, овора, дилшикаста, ноумед, куфта, шалпар, беҳол ва аксари вақт бемор. Меравад Мирзо, то дигаронро таскину умед бахшида тавонад...

Аммо то кай рафта метавонад вай ва то кай бардошта метавонад ҳамаро вай? Магар Мирзо ҳам амсоли дигарон дил надорад, магар асабҳои вай низ амсоли асаби дигарон монда нашудааст ва ё ҳаргиз монда намешавад? Магар вай ҳам мисли дигарон аз устухону пӯст иборат нест?... Оҳанин нест Мирзо, ҳарчанд баъзеҳо «Мирзои оҳанӣ» лақаб додаанд варо. Чунин лақаб додаанд одамон барои сабраш шуда. Вале гар оҳанин ҳам мебуд вай ба ин ҳама тоб оварда метавонист беохир?...

Шаб бо тамоми тирагиҳош фаромада буд рӯи олам ва моҳтоб аз чанголи пораабрҳои наздикшуда ва часпида дигар халосӣ ёфта наметавонист ва тирагӣ ҳукмрони мутлақ мегардид.

Мирзову дастааш ҳамоно мерафтанд наистода миёни торикиҳо печида ва охираш ноайён.

Ба рухсори Мирзо қатраҳои осмон чакиданд. Осмоне, ки мегҳои ситабршуда вазновардааш ба гиря омада буданд дар ниҳоят. Вале онҳо ҳамагӣ магар қатраҳои осмонӣ буданд, ки чунин мечаканд ба рухсор? Агар чунин бошанд, чаро чанд зарраашон сард аст ва чанд заррашон гарм? Магар чанд зарраи онҳо аз пораабрҳои тирашави дидагони худи Мирзо начакида? Ва магар миқдоре аз ин қатраҳои ашки ҳастии хаставу абгору ранҷӯру ошуфтаи худаш нестанд? Оташинанд баъзе қатраҳо, сарданд баъзеи онҳо...

Тирагӣ бо тамоми ҳашаматаш рӯи олам ҳукмрониашро идома намедод. Ва миёни ин ҳама тирагиҳо қадам мезаданд санъаткорон ҳанӯз наистода...