Ва чун, бо ин амалаш, алайҳи Умари Дузд рафтор кард, пас ҷазо муқаррар шуда буд барои вай.

— Ин пиракӣ роҳ рафта наметавонаду аз пойҳои аз кор монда безор шудааст. Пас он пойҳои варо бо шамшер занеду аз танаш ҷудо кунед, ки барои Аш осон шавад! — фармуда буд Умари Дузд. — Вале буридани забонашро ҳам аз ёд набароред, ки дурӯғ гуфта буд бо ин забон ва мо беҳуда овора шуда, ин ҷонибу он ҷониб рафта омадем. Ҳоло ҳам гапи ростро гуфтанӣ нест вай. Чун дигар ҳеҷ чиз гуфтанӣ нест, пас ин забон ҳам барои ин пиракӣ зарурат надорад!...

Забони мӯйсафед аз комаш ҷудо гардид, пасон пойҳояш низ аз танаш ҷудо карда шуданд.

Ҳамин тур рафтор дошт Умари хунхора, ки аксар ҳунарварон ва ё одамони вобастаи санъатваронро намекушт, балки узве аз ҷисми онҳоро аз танаш ҷудо карда мегирифт. «Ин аз куштан гаронтар, — шарҳ медод худи вай. — Зеро даҳшату азоби куштан як лаҳза бошад, азоби аз узвҳои зарурӣ мондан ба тамоми умри боқимонда мерасад!»

Мӯйсафедро барои он забону пой бурида буд, ки пиракӣ аввал бо дурӯғаш ва пасон бо сукуташ ҳимоятгари санъаткорон гардида буд ва хоса ҳимоятгари бачаяк Мирзо.

Ва ин мӯйсафед паҳлӯи забону пойҳои аз ҷисмаш ҷудои худаш мутассил ҷон медид: шояд ҷисми пиронааш ва дили пиронааш барои бардоштани ин ҳама даҳшатҳо тоб оварда натавониста буд...

Вале бо василаи дурӯғ гуфтанаш ва пасон хомӯш монданаш мӯйсафед фаноёбии Мирзои Навозанда ва дигар аъзоёни дастаи Қорӣ Носирро, то ҳадде қафопарто гардонда буд. Аммо чӣ қадар қафопарто шуда буд ин ҳама, касе намедонист, зеро Умари Дузду шариконаш аз нав барои кофтану дастгир кардани онҳо аҳд карда буданд ва аз пайи ин амал буданд, албатта баъди трактору аробаи думболи онро оташ дардодани худашон.

— Миёни онҳо бачаяке бошад бо номи Мирзо. Ҳамонро барои ман меёфтед, мукофоти зиёд мегирифтед! — изҳор медошт Умари