Шӯрои деҳа чун ҳамеша, серодам буд: одамони қоғазбадаст аз ҳуҷрае ба ҳуҷраи дигар медаромаданд ва фақат мӯҳру чӯтро мегардонданд, зеро идораи колхоз ҳам дар ҳамин бино воқеъ буд. Пеши яке аз дарҳо падараш интизори онҳоро мекашид. Чеҳраи логару офтоббурдааш маълум, ки ғамдор буд. Ӯ дарҳол аз ҷой бархосту пешвози Пӯлод шитофт.

— Ту дар ин ҷо мунтазир бош, бачам — гуфт ӯ бо хастахолӣ — мо ҳозир мебароем... Онҳо вориди утоке шуданду лаҳзаҳои интизориро ӯ тӯлонӣ карданд. Дар он ҷо онҳо аз ҳам ҷудо шуданд. Пӯлод инро хуб дарк карда буд, аммо танҳо намефаҳмид, ки читур ҷудо шуда бошанд. Ӯ дар умраш фақат як бор оиди ҷудошавии як зану шавҳари мусофир шунида буд, балки аз хусуси тақсими молу чизашон. Инро, ки аз забони занони Гочук шунида буд, барояш аҷибу хандаовар менамуд.
Ҳақиқатан ҳам дар Гочук чунин ҷудошавиҳо вуҷуд надоштанд ва тайи панҷоҳ соли охир, чунон ки занҳо мегуфтанд, рух ҳам надода буд. Дар мактаб ҳам аз ин боб мегуфтанд: ин ҳама баробарҳуқуқӣ бо шарофати ҳукумати Шӯравӣ ҷоннок шудааст. Ҳар кас, ки мехоҳад, метавонад ҷудо шавад. Ҳама дар давлати Шӯравӣ баробарҳуқуқанд, — чӣ бачаву чӣ духтар — фарқе надорад.

Ва акнун падару модари ӯ баробарҳуқуқанд ва озодона метавонанд, ки ҷудо шаванд. Пештар онҳо чунин ҳуқуқро надоштанд ва бояд то дами марг боҳам мезистанд.

Андешаҳои Пӯлод бесарусомон ва дилгиркунанда буданд: «Чӣ хел, хайр бо ҳам мезистанд!?» Аз ин мебаромад, ки бояд онҳо дар ҳамон кулбаи лойинашон зиндагӣ мекарданду ӯ бо модараш ба ҷойи дигаре намерафт: пеши кадом як падару бародари бегонае, ки навакак модараш гуфта буд. Падари дигар ба ӯ чӣ лозим буд — баногаҳ фаҳмид ӯ — вақте ки падари худаш барҳаёт асту солҳои дароз аз ҷанг баргаштанашро интизор буданд.

Агар ҳамин ҷудоӣ намебуд онҳо бо ҳам мезистанд.
Бигузор ҳамдигарашро ҳақорат мекарданд, вақте ки роҳи дигар набуд, аммо бо ҳам мезистанд... Чӣ, оё ӯ худаш бо дӯстонаш ҷанҷол намекунад? Ҳатто ҷанг мекунанд, аммо ҳеҷ гапе нест, боз оштӣ мешаванд...

Дар кушода шуда модар нигоҳе карда бо чеҳраи аз ғазаб хунгирифта пичирос зад: «Дар ҷоят?.. Биё!..»

Дар хонаи холие, ки дорои миз, чанд курсӣ ва сурати