нафуромада буд. Дар ҷои мо бисёриҳоро, ки хол доранд, чунин ном мебаранд. Амро чаро ки онҳо чунин ғамгинанд?..»

Бале, онҳо хеле ғамгин буданд ва инро пинҳон ҳам намекарданд. Ба Ялқоп хеле сарду хашмолуд менигаристанд. Бо Норточ салому алек карда аз рӯи одат ба китфонаш тап-тап ҳам заданд, аммо аз ранҷи роҳаш напурсиданд, даъвати хонааш ҳам накарданд.
Норточ бо он ки безобитагиашро дур созад, ба тарафи писараш нигарист.

— Пӯлод, фаро, акнун мо расидем...
Пӯлод аз ароба фуромад, аммо онҳо ба ӯ салом ҳам накарданд, ба ҷуз он ки зани холдор бо муҳаббат тарафаш сар ҷунбонд,— бале, бо муҳаббат. Дар Гочук аз рӯи одат бо ҳама салом мекарданд, ва агар кӯдаки сесола ҳам мебуд, ки иззаташро ба ҷо меоварданд: ё шояд ҳар авул оини худро дорад? Пас ин оини бад будааст — вақте ки аз меҳмон чунин пазироӣ мекунанд...
Ялқоп химчаи дӯстдоштаашро рӯи долон партофту тарафи ароба барои фуровардани анҷом рафт ва роҳравон дод зад:

— Шумо чӣ, ҳанӯз ҳам бедор нашудаед? Занакро
ба хона даъват кунед!

Зани пир берун аз хоҳишаш Норточро ба хона даъват кард, зани ҷавон бошад ҳамчунон норозиёна аз пушташон вориди дар шуд. Аз пушти онҳо Ялқоп таличаҳоро дароварду барзаговҳоро ба ҳоли худ гузошт.
Пӯлод даври барзаговҳо мегашту ҳайрон буд, ки дарояд ё не... бо он ки шояд баҳси бисёр муҳими онҳоро халалдор накунад. Вале баҳси он ҷо барпошуда хеле муҳим буд, ӯ инро пай бурд, зеро пас чаро занон чунон ғамгину норизо буданд?

Дар ҳамин асно дари кулбаи лойин кушода шуду аз он як бачаи лоғараки рӯдарози чашмонаш хоболуд берун омад. Ӯ оромона баромаду бе ягон таваҷҷуҳ бо Пӯлод сари кор гирифт. Бо чехраву рафтори оромаш ӯ Ялқопро мемонд, аммо ҳама ҳаракат дар ӯ боз пажмурда буданд ва ба ҷавонмардиҳои падараш шабоҳати кам доштанд. — Ӯ Илхон ном дорад... гуфтаҳои модарашро ба ёд овард Пӯлод. Албатта, Илхон аст ӯ, зеро дар ин ҷо каси дигар набояд, ки бошад...

Пӯлод аввалин шуда наздики ӯ омад ва ба сари
каммӯйи пур аз шӯшааш нигаристу гуфт:
— Ту Илхон ном дорӣ-ҳа?