— Илҳон... — имои сар карда зери лаб ғур-ғур намуд ӯ.
— Номи ман Пӯлод. Ту синфи чандум мехонӣ?
— Шашум.
— Хайр, дигар бо ҳам мактаб меравем! Ва бо ҳам зиндагӣ мекунем-ҳа?

Илҳон боз андешае кард, бо аломати ҳайронӣ китф дарҳам кашид. Не, бо ин ҳама ӯ чун беморе озурдахотир менамуд. Аммо Пӯлод ки бо ҳамсолонаш дарзамон, созиш мекард, акнун меандешид: «Ҳеҷ гап не, ошно мешавем, шояд бачаҳо ӯро мезананд... акнун мебинем, ҳадди касе ки ба ӯ даст расонад! Агар чунин аст, пас бигзор ки ӯ бародари ман бошад...»

— Ман бояд синфи ҳафтум мебудам, — сарашро хорида гуфт Илҳон.
— Дар синфат мондӣ-чӣ?
— Не...
— Хайр чӣ?
— Ҳа, дар аввал модарамон моро партофт...
— Чӣ хел «партофт»? Рафтанд? Чаро?
— Ман намедонам... Баъд бемор шудам... сарам дард мекард. Шукуфа ё, чӣ мегӯянд — ана мебинӣ? Дигар ба мактаб нарафтам... гоҳ касалхонаву гоҳ дар хона будам. Аз мактаб рафтан шарм мекардам...

— Хайр, чӣ ҷои шарм будааст? Ту-ку бемор шудӣ, ҳама бемор мешавад-ку. Ана, падари маро як пояш нест — хайр чӣ? Ӯ қаҳрамон аст, пояшро дар ҷанг аз даст дод...
— Падари ман дар ҷанг набуд. Ҳа балки падари ту... куҷост ӯ?

— Эҳ, он ҷо... — Пӯлод бо дасташ сӯе, ки аз он ҷо омаданд, ишора кард. Табъаш ҳамоно хира шуду дилаш тах зад: дигар атроф барои ҳама бегона буд, бегона... Илҳони рангзард ҳам бегона буд. Барои он ки сӯҳбаташро ба дигар мавзӯъ барад, ӯ ба атроф нигаристӯ гуфт: — Чӣ хел аҷибанд ин барзаговҳои шумо...
— Не, — гуфт Илҳон. — Мо танҳо як асп дорему халос.

— Қанӣ он асп... падарат куҷо кор мекунад?
— Дар идора. Ӯ аз мардум пашм мехарад... барои давлат. Ин колхозчӣ не, — таъриф кард Илҳон. — Ӯ мегӯяд ки колхозчиён ҳама чун ҳайвон гуломанд... Худаш, ҳар хел набошад, сардор аст. Ана, ман бошам бе кулоҳ мегардам, то ки сарам аз ҳавои тоза нафас гирад...