— Чӣ хел нафас гирад?! — хандид Пӯлод. Бе ин ҳама вай аз даҳонаш нафас мекашиду...

— Не, — ранҷида хандид Илхон.— Барои он ки мӯйҳои ҳам... Барои он ки шӯшаи сарам зудтар тоза шавад. Ана, бубин, шӯшаи сарам тамоман кам мондааст...

— Ҳой хӯса!... — Ялқоп ноаён аз пушташон пайдо шуд ва бо тардид ба писараш нигарист. — Дар бораи шӯшаҳоят кӣ аз ту пурсид?! Мехоҳӣ, ки ба ҳолат бисёртар ханданд. Ҳе рангат дар гӯр?! Туро дидан намехоҳам ачина! Гум шав!...

Илхон як ларзиду аз пушти Пӯлод гузашт ва тайёр буд, ки гурезад.

— Не, ӯ чизе нагуфт,— посух дод Пӯлод, ки аз рафтори падар нисбати писар ҳайрон шуда буд ва ба Илхон нигарист. — Ӯ фақат гуфт, ки... Хайр чӣ, бемор будааст, ин гуноҳи ӯ не-ку.

— Бубин-а, чӣ хел ҳимоятгар пайдо шудааст!... — Ялқоп ҳам ҳайрон шуд ва ба ӯ бодиққаттар назар дӯхт, дигар суханашро идома надоду ба Пӯлод рӯ оварда гуфт: — Хайр, ҳеҷ гап не, барои имрӯз мебахшам... Вале хурӯсҷуҷа, гумон накун, ки дигар дар ин хона тартибот ҷорӣ мекунӣ... ту барои чунин кор ба ин ҷо наомадай!

Бо ин суханони номафҳумаш ӯ баргашта пеши барзаговҳо рафта фармон доду ба қафо нигоҳе ҳам накард:

— Ва ту, ачина, зудтар пеши келин рав! Мегӯӣ, ки мо омадем, бигӯ ҳамаро даъват кунад. Боз роҳравон хобат набарад, вақт ғанимат аст!

Илхон дигар ба Пӯлод чизе нагуфту рӯ ба кӯча шитофт. Аммо Пӯлод дид, ки ӯ чандон дур ҳам надавид: як ба падараш нигоҳ кард, ки говҳоро ба дигар сӯ ронд, пас оҳиста-оҳиста ба қадам гузашту аз роҳи хокӣ рафтан гирифт...

Торикӣ тамоми атрофро номаълум фаро гирифт ва бо пардаи тираи хеш роҳи даштеро, ки онҳо аз он сӯй ба тарафи барояшон ноошно омада буданд, пӯшонд.

Дуртар, он ҷо ки подаи говҳоро гирдупеш мекарданд, гарди ғафсе аз замин бархосту дар ҳавои бебод муаллақ монд... Ҳеҷ бовараш намеомад, ки ин пардаи торику гард Гочуки азизаш ва падари маъюбашро ба садои асобағалаш дар кӯчаҳои авул, ҳамчунон пораи абри сафеди сафеди баландро, ки ӯро бо модараш ба як роҳи дури дури ношинос гусел карда буд, бар дидаҳон