— Пас бисёр лоф задан ҳам лозим нест. Ба фикри ту рафиқ Сталин дар идорааш нишаста фақат ғайбат мекунаду халос?... Не, ӯ ҳамаро мебинад. Агар американҳо як бомба созанд, пас рафиқ Сталин дуто месозад.. Агар лозим шавад ба даҳтояш ҳам ҷавоб мегардонад. Ва ин «ними одамон»-аш чӣ маъно дорад? Одамон кам намурдаанд ва ин маънои онро надорад, ки бо бимӣ бомбаҳо ғалабаамонро интизор набушем... ва душманон зиёдтар нобуд шуданд! Ва дар ин ҷо аз ҳар бомба сухан кардан хуб нест...

— Ана, ана, хуб набудааст... — кампир сарашро ҷунбонда ва бо нигоҳи тарсбор ба боло нигарист, гӯё ҳамоно ин бомба аз дудбарои хона медаромад. — Шаб фаро расидаасту атроф дигар нопок аст...

— Аз ҳама муҳимаш, ки гӯфтору афкори мо пок бошад... Ё нодуруст мегӯям, Сафаргул-апа?

— Дуруст мегӯӣ додарак. — Фарбеҳак ба ҷуз розигӣ дигар чӣ ҳам гуфта метавонист. — Ман ҳам ҳамеша чунин мепиндорам... Ман боз мефаҳмам, ки чаро ту бештар кори амалиро дӯст дорӣ... — Ҳама аз ин шухиҳои таҳдор хандиданд ва касе аз ҳозирон садо кард:

— Ана никоҳбанд ҳам инро фаҳмидан намехоҳад ва шитоб ҳам надорад! Ва онҳо боз хандиданд, аммо Пӯлод беқарор шуду аз ҷой бархост: наҳод, ки никоҳаш кунанд? Ва дарҳол ба ҷояш нишасту дар пушт пинҳон шуд зеро шармаш омад, ки хуб набуд... Бисёр рафтан мехост аммо аз миёни одамон гузаштанро беодоби донист. Ҳама механдиданду механдиданд ба ҷуз он зани холдор, ки дастурхони пашми шутурро кушода, пораи калони нонро шикаст ва пиёлаву чойники чойро пеш кашид.

— Бихӯр, Пӯлод, вақт ҳам дер шудааст... Ҳеҷ гап, не, бихӯр.

Овози ӯ хеле хуш садо медод, аз дили пок ва худаш ҳам, чунон ки Пӯлод медид, бо зебогии андомаш аз дигар занон фарқ дошт. Пироҳанаш ҳарчанд, ки лахтак буд, аммо тозаву озода, мӯйҳояш ҳам хеле дилкашу шоназада ва на чун дигарон равғанмолида буданд. Рӯи сафеду дастони нозукаш бо панҷаҳои дароз шоҳиди он буданд, ки ӯ деҳотӣ набуд. Шояд дар идора кор мекунад — андешид Пӯлод. Аммо никоҳаш чӣ лозим бошад? Чӣ магар бе никоҳ намешавад?...

Ӯ ҳанӯз ба хӯрдан шурӯъ накарда буд, ки аз ҳавлӣ садои мардона шунида шуд ва касе сохтакорона