Охир, ки мудири мактаб ҳам рафту ҳам дарс шурӯъ шуд. Холбика оромона аз қатори курсиҳо гузашта ба онҳо дар бораи ровиёну овозхонҳои мардумӣ нақл мекард. Ӯ ба Пӯлоду Илхон ҳам чун ба дигарон менигарист, ки ин дарҳол ба Пӯлод хуш омад: чунин ҳам лозим буд, зеро онҳо дар кӯча нестанд-ку, ҳатто дар хона ҳам не, дохили Спанфанд-ку... Дар мактаб барои муаллим бояд ҳама баробар бошанд ва ин аз рӯи ҳақиқат буд.

Ӯ дар хона ҳам хомӯшу бо ҳама баробар буд, ҳарчанд ки Пӯлод чандин бор нигоҳи ҷаззобу озмоишкори ӯро дар хеш эҳсос карда буд. Онҳо бо холаи Онадурсун ором зиндагӣ мекарданд, корҳои хонаро дӯстона ба субут мерасонданд, бе ягон гап аз як дег ош мехӯрданд, аммо алоҳида, ҳар кадоме дар кулбаи озодаи худ. Пӯлод инро ҳамагӣ ду се бор дида буд ва аз он шарм мекард. Илхон бошад, ҳангоми дар хона будани падараш ба он ҷо рафтану чун сугур хобиданро дӯст медошт ҳарчанд, ки ба қафояш чаппотӣ ҳам мехӯрд. Нортоҷ лаҳзаҳои аввали худро бо он «бадҳашм» (ӯ Холбикаро дар назар дошт) нохуш ҳис карда, мехост худро нишон диҳад ва аз ҳама муҳимаш дастурхони хонаро ба дасти худ гирад. Ин бад буд ё хуб — ҳарчӣ буд тақозои зиндагӣ буд. Пӯлод рӯзҳои сеюм ва чаҳорум, аз мактаб танҳо баргашта (Илхон пеши як рафиқаш рафта буд, то ки дафтари навашро ба ягон чизи қиммат иваз кунад, вай ин корро дӯст медошт) дар роҳ пиразанеро бархӯрд. Кӯзпушту қадпаст буд ӯ ва бо ҳар ду дасташ ба испори зангзадае такя дода, гӯё ба ҳама роҳгузарон, ҳатто ба сангу алафҳои рӯи роҳ салом медод. Пӯлод боодобона ба ӯ салом дод. Ин на аз он рӯ ки аз хурдӣ ӯро чунин таълим дода буданд, балки ба чунин кампир салом надодан гуноҳ аст, зеро ӯ аввалин шуда аз дур салом дода буд... Кампири рост истода хуб ҳам ба ӯ нигоҳ кард, ва аз рӯи одат ҷавоб дод:

— Алейкум ассалом, шутурбача, алейкум ассалом!..

Кампир пеш омада ӯро манъ карда табассуме намуд, ки ожангҳои даври чашмонаш ба ҷилва даромаданд.

— Ҳа, ту ҳамон йигити навомадаи дар кӯчамон,— не? Алайкум ассалом, биё, ошно салом кунем! Ваҳ чӣ баҷани хубе! Ин анбонашро бину! Бо чашмони сарам бовар намекунам! Дастатро деҳ умрат дароз шавад!...

Овозу ишоратҳову оҳанги гуфтораш — ҳама ба Пӯлод