— Пас кӣ дуздидааст?
— Хайр, инаш кори мо...
— Кори шумо?... Бинед, ин қадар боз соҳибихтиёр шудааст! Пас ман ба одамон чӣ ҷавоб медиҳам, вақте ки ҳамааш ҳамин гапро такрор мекунанд?
— Маслиҳат карда мефаҳманд, дигар бас мекунанд... Пӯлод ин ҷо гуноҳе надорад, инро ман аз номи мудир мегӯям, Ялқоп. Хайр ҳамин хел шудааст.

Ялқоп чӣ гур-гур кард, ки Пӯлод танҳо ҳамин ибораро фаҳмиду халос: «ҳа сагбача»!..
— Ӯ сагбача нест! — бо овози ларзон аз он ҷо гуфт модараш. — Ӯ бачаи ман аст!...
Падарандараш ё ҷавоб додан нахост ё хомӯшона чизе гуфт, ки Пӯлод дигар чизеро нашунид. Изтиробаш гузашт, аммо ӯ то дергоҳ хонда натавонисту танҳо андеша мекард: агар дар бораи бачаякаш гӯям... ох чӣ қадар беқарор хоҳад шуд! Дар дилаш ҷон бимро ранҷ фарохам хоҳад гирифт: чаро ӯ ба ҷон ин «Калхон» ҷавоб медодааст? Чаро падарандараш ба ҷон дод задан аз ӯ чизеро напурсид?..

Ялқоп даромаду дари ҷевони ғиҷирросиро кушода чизеро ҷустуҷӯ кард; ва нигоҳ накарда ҳавой гуфт:
— Ана мактаббачаҳои нав... якдигарашро ғорат мекунанд. Шармандагӣ. Оқибаташон чӣ хоҳад шуд?
Дар овози ӯ оҳанги нарми ҳувайдо буд, аммо Пӯлод чизе ҷавоб надода, хомӯш менӯстод. Илхон чун ҳамеша аз падараш сари дастурхони бегоҳӣ сиёсат шунида пушташро гардонда сӯтаи ҷувориро мехоид ва гӯё аз миёнашон чизе нагузашта буд. Аз лаҳзаи истифода бурда, модараш бо онҳо нишаста, хост фаҳмад, ки кадомашон қаламро дуздида буд, аммо муродаш ҳосил нашуд. Ӯ бо Ялқоп гап назад.

Рӯзи дигар, пеш аз дарси аввал, Холбика ба ҳама фаҳмонд, ки қаламро Пӯлод надуздидааст ва ин саҳве будааст. Ва ба ин савол, ки дузд кӣ бошад? — хомӯшона гуфт, ки дузд маълум шудааст ва онро бори охиринӣ огоҳ мекунем, вагарна... Ин «вагарна» маъное дошт, ки фаҳмонданаш ба касе лозим набуд. Илхон бо сари хам менишаст ва агар ба ӯ диққат медоданд пас ҳамааш маълум мешуд... Вале ҳама ба муаллима менунгаристанду ором-ором ба якдигар дида медӯхтанд. Муаллима бошад болои сари Илхон рост истода бори дигар гуфтаҳои мудирро такрор кард: «Дар як синф ҳам ҷон хондану ҳам ҷон дуздӣ нест...»