Пӯлод як ба дари пӯшидаи хона нигаристу пеши Илҳони тарсончак омада бо ғазаб гуфт:
— Агар як бори дигар такрор шавад... — Дигар тоб наоварда ба гарданаш як шапотӣ фуровард. — Фақат як бор такрор шавад!.. Фаҳмидӣ?!..
Ялқоп бегоҳ ғазаболуд баргашту аз пеши дарвоза дод зад:
— Эй, муаллима... ту куҷоӣ? Шогирдонат маълум шуд, ки дузд шудаанд, аммо ту бошӣ... Канӣ, куҷост ин устокор, ку, пеш баро!
Холбика хушбахтона аз мактаб омада буд ва зуд ба пешвози ӯ баромад:
— Тоқат кун, Ялқоп, саросема нашав...
— Бигзор ӯ, ин сагбача, ки хонаводагӣ моро шарманда кардааст, зудтар аз ин ҷо гум шавад! Ӯро ин ҷо барои дуздии қалами бачаи раису дигар чизҳо наовардам... Худо шоҳид аст, ман адабашро нишон медиҳам!
Нортоҷ дарҳол фаҳмид, ки сухан дар бораи писараш меравад, даступо гум кард ва ранг аз рӯяш рафт:
— Чӣ хел... ту чиҳо мегӯӣ, Ялқоп?
— Ана ҳамин хел! Ба ман аллакай ду кас хабар овард, ки ин сагбачаро ҳангоми дуздӣ ба даст гирифтаанд. Мо дигар дар мактабу деҳа шарманда шудем. Ман дигар тоқати онро надорам, ки...
— Ин хел шуданаш мумкин не...
— Мумкин не?! Ана ту аз одамони ростқавли деҳамон бипурс!...

Пӯлод ҷанҷоли рӯи ҳавлиро шунида дарҳол машғули китобхонӣ шуд. Метарсид, ки оқибаташ чӣ мешуда бошад? Аз Ялқоп ҳама бадиро интизор шудан мумкин буд, ки инро ӯ хуб медонист... Ӯ он вақт аз ин одам, ки ҳаргиз сари ғазабаш некиро намедонисту фақат тамасхур мезад, мегурезад... Ӯ аз касе напурсида буд, ки ӯро бо хеш биёранд. Пӯлод ба хулосае омад, ки ҳам ба ӯву ҳам ба модар чунин хоҳад гуфт...
— Ман ба ту гуфтам-ку, ором бош! — ногаҳон бошаст овози муаллимааш аз ҳавлӣ баланд шуд. — Ману мудири мактаб ин масъаларо ҳал кардем...
— Шумо чиро ҳал кардед, вақте ки дар ҳама деҳа овоза шудааст!..
— Ҳал кардем, ки Пӯлод надуздидааст. Аз ӯ хоҳиш карданд, ки қаламро дар потфелаш нигоҳ дорад, аммо ӯ нафаҳмидааст.