— Бидеҳ!..
У роҳравон ба дасти Пӯлод мушти саҳте фуроварду ӯро моту ҳайрон гузошта, ҳамоно рақскунон роҳро пеш гирифт:

Чӣ аз туву чӣ аз ман,
Фарқе набувад бар мо...

Аммо падарандараш пеши роҳи ӯро гирифт. Хомӯшона тоқиро аз сараш бардошту муште ба таҳи кашаш фуровард.
Он бача ҳам шуда базӯр болои пояш меистод ва чеҳрааш ҳам ба чеҳраи одамӣ монанд шуд, ки акнун дар он аломати ранҷу ҳарос ҳувайдо буд. Ялқоп аз ғазаб ларзида фармуд:
— Ҳиммат куну рост шав... ин дафъа заминро мегазӣ! Айёр, дузд! Дар ин ҷо фақат шайтонҳо ҷамъ шудаанд!.. Ва ҳақораткунон аз миёни издиҳом гузашта пеши асп омад.— Ҳамаатон гум шавед аз ин ҷо!.. Онҳо аз миёни издиҳоми серғавғон бозор баромаданду дар кӯча озод нафас гирифтанд. Ба ростӣ, Ялқоп сар ҷунбонда, ҳанӯз ҳам ғур-ғур мекард. «Ҳе, дуздак! Аблаҳатро ёфтӣ... Ҳе сволочь!» Вале Пӯлод... Шояд Пӯлод дар ин лаҳзаҳо, бо падарандари далеру шуҷоамаш ифтихор мекард, ки инро фаҳмида ӯро чун наздиконаш ранҷондан нахост... Аммо бо ин ҳама чаро ки боз ӯ аз чунин гуруру матонат шод набуд... Зеро падарандараш шояд на аз он дузд, балки аз он сабаб, ки говашро арзон фурӯхта, ба қаҳр омада буд?
Ё шояд аз қаҳри он бачаи мӯйлабдор, ки тақрибан ҳабдаҳ сол дошту чеҳраашро андӯҳ фаро гирифта буд, ғазаболуд шуд. Ин муаммо номафҳум буд ва ӯ ҳеҷ фаҳмида ҳам наметавонист.
— Ана, он кӯчаи Будённый! — бо тантана гуфт падарандараш.— Ба ҳар ҳол ақлам дар ҷояш мондааст.
Онҳо пеши дарвозаи сабзу девори гирифтаи расиданд, ки дохилаш боғи калону аз паҳлӯи росташ хонаҳои серҳуҷра намоён буданд ва Пӯлод онро хуб дар хотир ҳам дошт. Кӯча саропо холӣ буд ва танҳо, зери тирезаи ҳамсоя, мӯсафеде ба асо такя дода, болои ҳарак менишаст. Ҳа, ин ҳамон мӯсафеде буд, ки якуним сол пеш, ӯро бо модараш вақте ки омадани тагои Оннамҷродро бо аҳли оилааш аз театр интизор буданд, ба хонааш даъват карда буд. Ва Пӯлод як бор дар театр буданро орзу кард... Ин мисли як ҷашни калон буд, ки