ки аз ин ҷо буданам ба касе ҳарфе назанӣ...
Майлаш? Намехоҳам, ки баъд овоза паҳн кунанд...
— Бигузор хоҳиши шумо шавад.
— Йигитҳои ту, — як табассуми ғамборе лабу чашмони зебояшро фаро гирифт — ба ман гуфтанд, ки ҳозиракак Пӯлодро ба куҷое даъват кардаанд.
«Агар ба ӯ гӯяд? Маълум, ки Норточ аз омадани ӯ огоҳ шуда нахостааст ки писарашро нишон диҳад, зеро ӯ хеле шӯрида омада буд... Ва худо медонад, ки онҳо чаро? Ва бо айби кӣ ҷудо шуданд... Гӯяд ё не?»
— Мӯҳтарам, ӯро модараш бо худ бурд.
Чеҳраи Нурқулиро ҳамоно ожангҳо фаро гирифтанд ва ӯ ноумедона сар ҷунбонд:
— Ё худо, инаш барои чӣ... Охир ӯ писари худам-ку? Эҳ, Норточ...
«Ҳа, Норточ, мо-ку чизи зиёде намедонем... Ҳамин тавр ки будааст, чаро ту пештар омадӣ? Наход аз он тарсидӣ, ки писарак падарашро зиёдтар дӯст медорад? Оҳ, чӣ қадар занони мо кӯтоҳакланд... Ана дидӣ, ӯ боз кӯшиш мекунад, ки овозаҳои ноҷо нашавад. Хуб мекунад, ки ғамхор аст. Вале ғами туро кӣ мехӯрад, Холбика, — ақаллан мисли ҳамин?»
— Ту хоҳарам, шояд огоҳӣ, аз он, ки мо ҷудо шудаму ӯ Пӯлодро бо худ ба ин ҷо овард...
— Бале, бале...
— Хайр, чӣ кунам, қисмат ҳамин будааст — аммо ман инро намехостам... Ӯ... Пӯлод читур аст? Чӣ хел, ӯ бо ин бачаҳо унс гирифтааст? Хонданаш читур? Ман дер боз ӯро надодам...
Ӯ ин суханҳоро чунон бечоралона гуфт, ки дили кас ба ҳолаш месӯхт ва Холбика сӯяш табассуме карду бо имони ғамхорона сар ҷунбонд:
— Сиҳату саломат аст, шумо дар бораи ӯ бепарво бошед; дирӯз боз як баҳои панҷ гирифт. Ва аҳли синф ӯро эҳтиром мекунанд... — Холбика як даступохӯрда шуда боз ба худ омад.
Ман ба ростӣ мегӯям, ки аз ӯ, дарҳол хушам омад... ҳарчанд ки мо муаллимон, набояд талабаи дӯстдор дошта бошем. Ӯ гоҳ-гоҳ парешонхотир мешавад, аммо яке аз беҳтарин хонандагони ман аст...
Ва аён буд, ки Нурқулӣ аз шодӣ ба ваҷд омад ва нобоварона, аз дигар мепурсид: «Рост? Рост!»
— Бале, шумо писари хеле хуб доред ва... ва шуморо, бовар дорам, ки дӯст медораду эҳтиром мекунад.