ҳама ошуфтагиву ғазаби Пӯлод, чунон ки об дар регистон, фурӯ биншаст ва ӯ дар табассуму нигоҳи нарми ин кампир оқиливу ҳамадониро пай бурд.

— Ҳа йигит, ту ин қадар мешитобӣ... шукри Худо, ки ҳамин овозам ба гӯшат расид. Ин ҷо биё; каме бо ман, пиршутури ҳатто ба колхоз ҳам нолозим, биншин...

Пӯлод як ба тарафи хонаи Ялқоп нигариста дид, ки дигар модараш наменамояд, боодобона салом дод. Бо дастони хушкидааш ӯ болои суфаи валангор ба Пӯлод паҳлӯи худаш ҷой нишон дод ва ба чашмонаш нигоҳе карда, табассуме сар дод:

— Чеҳраи ту он қадар шуҷоъ менамуд, ки мисли мардон... Ё кадоме туро ранҷондан хост? — Пӯлод аз беқарорӣ намедонист чӣ ҷавоб гӯяд, ки ӯ худаш давом дод: — Аммо ман туро пешам хондам, ки пурсам: ту имрӯз омадани касеро интизор набудӣ?

— Н-не... — гуфт ӯ, ки чун модараш сурх шуд ва нигоҳашро ба поён дӯхт.

— Чӣ гуфтӣ? — ӯ синчакорона ба Пӯлод нигарист. — Ин ҳам хуб асту ҳам бад, вақте ки одам касеро интизор намешавад. Ман намехостам, ки инро ба ту бигӯям, аммо хомӯширо ба худам гуноҳ донистам, бачам... Имрӯз падарат омада буд, ту медонӣ?

Ӯ бо имое сарашро боз ҳам поёнтар кард.

— Ягона давлате, ки ин пирии бадҳашм ба ман боқӣ монд, чашмони ман аст: ва ин чашмонам хуб мебинанд. Ӯ падари ту буд, як пойу асобағал дошт...

Маълум, ки ҳамааш рост будааст. Ин муаммо хеле равшан шуд, ба монандӣ тораҳои рӯшани абри сафеди сафед дар рӯнамои осмони кабӯд...

— Ана ҳамин хел, ҷӯра... Ва шумо ҳамдигарро надидед?

Ӯ бо аломати «не» сар ҷунбонду сар ҷунбонд ва тоб наоварда гиряро сар дод...

Ва маълум, ки вақтҳои охир ӯ ҳаргиз чунин ширину гуворо ашк нарехта буд. Ва ҳаргиз худро ҳам барои ин ашкҳои бачагӣ ё ҷавонияш сарзаниш намекард. Ва дар симои момаи Огулсапдии солхӯрда ҳам шахсеро медид, ки нармкунандаи дилҳои сангин ва орзуманди тарбияву бовоярасонии ҷавонмардони солиму некрой буд...