Аввал аз Қулмурод суроғатро гирифту баъд чанде бо Холбика сӯҳбат кард...

Пӯлод он қадар ғамгин шуд, ки ҳатто тайёр буд... худаш намедонист ки ба чӣ тайёр буд. Ӯ, ин хоболудро ки ба касе боре ҳам лозим намешавад ва ҳамеша шишта хобаш мебарад, чунон лагаткӯб мекард, ки... Аммо дар ҳамин асно, ки онҳо як дам хомӯш истоданд, барқасд модараш расида омад. Читур барқасд? Ӯ дарҳол баҳонаи хубе пайдо кард...

— Ӯ чӣ, магар ин ҷо омада буд? Ба ҳавлӣ даромад?

— Ман аз куҷо донам? — Илхон сарашро хорида, андаке моили табассум ба ӯ нигоҳе кард. — Беҳтараш ки аз модаратпурсӣ...

— Аз модарам? Ҳо, ана бо кадом мақсад ӯ сӯрогам карда буд... Ана, чаро ки ӯ дурӯғ гуфту бачашмонам нигоҳе накарда, пас дар он биёбон аз ҳар мавзӯи дигар гуфту ҳатто тағои Онамуродро тамоман аз ёдаш бурда буд... Ва боз ҳам ин алам ба ҷони Пӯлод асар карду хомӯшона вориди хона шуд. Ворид шуду дарро аз пушташ пӯшид ва дид, ки модараш риёкорона дастурхони ҳамарӯзаро омодаи нонхӯрӣ мекард...

— Ту, чӣ писарам? Ҳозир мехӯрем, ё...

— Отам куҷост?

— Чӣ?

Модараш саросемаву ошуфтаҳол ба ӯ нигарист...

— Кани отам?

— Пӯлод, бачам... ба ту чӣ шуд?..

— Отам куҷост?! Чаро ки ту дурӯғ гуфтӣ... маро фиреб додӣ?

— Бачам, ман-ку...

— Ту дурӯғ мегӯӣ! Ту чаро ки ҳамеша дурӯғ мегӯӣ?! Дидан намехоҳам! — Модараш бо як бечорагиву парешонӣ ба зорӣ даромад ва дастурхон дар дасташ меларзид, аммо Пӯлод боз ҳам дод зад:

• Дидан намехоҳам!..

Ҳамоно ӯ давида ба кӯча баромад. Ӯ овози модарашро шунид, ки бо зорӣ садояш мекард, аммо боре ҳам баргашта нигоҳе накард. На барои он ки ғамдору ранҷида буд, балки аз он рӯ ба қафо нагашт, ки модараш боз ҳам дурӯғхони бефурӯғ мегуфт...

Пӯлодро садои маҳине дар роҳаш боздошт: «Пӯлодҷон, шутурбачаи ман, чаро ки нигоҳ накарда мегузарӣ?!» Ӯ ба қафо нигаристку момаи Огулсапдиро дид, ки пеши кулбаи вайронааш менишаст. Бо дидани ин кампир