кун!.. Номаш мард будааст. Масхарабоз. Ҳатто саги нимҷон ҳам аз ту намеҳаросад, мурғ ҳам аз ту наметарсад!.. Ман бошам интизориятро кашида гумон мекардам, ки... аммо ӯ ҳамон «Аҳмади порина» — «Нурқулии хомӯшак!..» Ту дар он ҷо оё боре ҳам ба сари касе тир паррондӣ ё не, ё шояд ба ҳаво?

— Ба ман... Ба ман паронданд, аблаҳ! — бо як овози гирифтаву бегонае ҷавоб дод падар. — Ба ман! Ту мешунивӣ?!

— Сабр кун, — саросемавор гуфт модар, — ку сабр кун...

Аммо ӯ баргашта сари зонувон ва гӯё чордаста ба тарафи суфачае, ки Пӯлод он ҷо буд раҳ гирифт. Дар як гӯшаи суфа ҷой гирифту дароз кашид. Дароз кашиду коғазашро пайдо карда, дигар ба ҳарфҳои модар гӯш надода дар торикии тамокуяшро печонд. Тамокуяш оташ гирифта торикиро рӯшноӣ бахшиду оҷангҳояш дар такопӯи хотирот намоён шуданд ва дуди кабуди тамокуи ғамбораш аз шифти хона то паҳлӯи ситораи калоне, ки аз панҷара намоён буд, расид.

2

Дар он рӯз, якуним ҳафта пеш, падар аз саҳро боз ба маркази аули рафт, ки он ҷо мағозаи идора буд. Модар бошад ҳамоно саросема рӯбучин мекард. Пас бо як андӯҳи изтиробовар пироҳанеро ба танаш чен карду боз дигарашро; — ҳарчанд сеюмаш вуҷуд надошт. — Ӯ пироҳани то давранҷангӣашро ба бар кард. Пӯлод бо асабоният меларзид, вале бо ин ҳама боз модарашро дӯст надошта наметавонист. Ана ҳамин хел зебо буд модараш!.. Ӯ боре баъди аз ҷанг баргаштани падараш, ки ба меҳмонии хешовандон мерафтанд, пӯшидани он пироҳану чун духтаракон таъриф шунидани модарашро ёд овард: «Ту бубин, ки ба сол, ман монандӣ духтарат шудам...» Падараш ҳам он дам ҳазле карда буд, аммо начандон шодона: «Хайр, хуб, — гуфт ӯ — аммо бубин чӣ қадар бачаҳо ки ятим мондаанд...» Дар ҳақиқат ҳам рафиқону ҳамсинфони бепарастори Пӯлод кам набуданд. Дар як синфи серхонандаи онҳо ҳамагӣ чанд нафар дидори падарро диданду халос ва аз ин рӯ фахри ишон ҳам пинҳонӣ буд.

Оровутарон худро тамом карда, Нортоҷ ба писараш нигаристу камзӯлчаи маҳмалину изори рағзагияшро, ҳарчанд ки ҳавои кӯча гарм буд, ба танаш пӯшонд.