ӯ буданд. Ва дар ин лаҳзаҳо шояд ёди аҳромҳои мӯъҷизавӣ низ мекарду ба қисмати талх ва лашкаркашиҳои беоқибаташ нафрин мехонд.

Ҳукми таърих ва гардиши зиндагӣ ҳамин аст, ғуруру худписандиҳои одамӣ чун коҳе пеши бод беш нест. Солҳо мегузаранд, асрҳо болои аср зам мешаванд, гузашти айём нақши ҳама чизро рӯфта ба боди фано медиҳад. Аммо ин се аҳром чун посбони безаволи таърихи тамаддуни башарӣ, баробари замину замон пойдору бобақо мемонад. Месазад, ки имрӯз баъди сипарӣ гаштани беш аз панҷ ҳазор сол мӯъҷизаи нахустини башарият – Аҳромҳои бегазанди Хеопс, Ҳафрен ва Микеринро тимсоли абадият хонем.

Нақшу нигори дохили аҳром (ҳуҷраи дафни шоҳ).