— Гап задан гиред.

— Баъд аз сари ман набераҳоёнро худатон саробон бошед. Майлаш падарашон зане маъқул бошад... Фақат кӯдаконам... Ман ҷабри модарандарро бисёр дидаам...

— Ин тавр нагӯед, духтарам. “Дард ҷудо, аҷал ҷудо” гуфтаанд.

— Ба ҳақ бовар дорам. Аммо то он рӯз... Оҷаҷон, рӯзе расаду Самандарро дар ҳоли ман бинед, сари хокам рафта, як панҷа об пошеду ҳар чӣ дидед, нақл кунед.

Кароматбону рӯяшро бо дастонаш пӯшида оби дида рехт. Модар ба духтари қадрасаш дуру дароз нигоҳ кард. Шояд он лаҳза ӯро зери чодари арӯсӣ тасаввур мекард, зеро орзуи ягонааш дидани рӯзи муроди фарзанди нахустинаш буд.

— Искандар!

— ...

— Баттол, куҷо рафтӣ?

— Ман ин ҷо, додоҷон.

— Занат тубака тоза кард?

— Бинам-чӣ.

— Илоҳо, осондошта бинад.

— Додо!

— Дод назан ба ман! Ту аз пушти камари ман нарӯидаӣ-чӣ, ин қадар занпарасту занмиҷозӣ? Эй, ҷонаме... Метарсам, ки лаҷом аз даст диҳию тухми шайтон ба пуштит полон занад.

— Додоҷон, охир дониставу надониста гап задан нагиред. Мана, бисотатон шуставу покиза аст... Дар назди меҳмон хуб нест.

— Меҳмон? Эъ, чаро дам ба дарун кашида мешинед, апа? Гумонам, гапи маро ба замин гузошта рафтед. Эҳ, ҷонаме, эй войе...

Кампир бе хайрухуш аз хона бадар шуд. Вай ҳар чӣ зудтар сари хоки раҳмати рафтан мехост, то зудтар дидаву шунидаашро гуфта-гуфта бигиряд. Бо борони ашконаш қабри кӯҳнаро намедодан мехост, то оташи дили худаш паст гардаду рӯҳи раҳмати биосояд.