— Чӯпон шудан мехоҳӣ? — Тошпӯлод худаш надонист, ки барои чӣ ба ин писараки ҷандапӯш чунин пешниҳод кард.— Дар деҳа подабонӣ кардаӣ?

— Не, — сар ҷунбонд Довуд.— Ҷойи зист надорам.

— Дар куҷо мехобӣ?

— Куҷое рост ояд.

— Боз беҳтар, — Тошпӯлод аспро маҳмез зад. — Аз паси рама гашта, дар пушта хоб мекунӣ. Фарқаш ҳамин, ки ишкамат серу танат пӯшида мешавад. Ҳоло, ба фикрам, гушнаӣ?

— Як рӯз шуд, ки чизе ба даҳон нагирифтаам.

— Ма, ин кулчаро бихӯр, — Тошпӯлод аз хурчин нони равғанинро бароварда, ба дасти писарак дод.

Довуд ҳарисона ба нон часпид. Тошпӯлод ба ӯ бо назари озмоиш нигоҳ кард. Ятимак лоғар бошад ҳам, устухонаш сахт менамуд.

— Огоҳ мекунам, — Тошпӯлод овозашро қадре баланд кард, — аз субҳ то шом аз паси рама гаштан кори вазнину дилгиркунанда аст. Ба қарибӣ як ёрдамчӣ аз кор гурехт. Аз уҳдаи чӯпонӣ мебароӣ?

— Кӯшиш мекунам...

Шафак дар он сӯйи дурдасти паҳнои чарогоҳ нишаста буд. Шасти гармии дашт гашта, акнун ба ихтиёри шабу шаббода мерафт. Чирчиракҳо таронасароӣ мекарданд. Дахмарда бари хаймаи сари теппа чӯбдасти дарозашро ин сӯву он сӯ такон медоду ниҳебе бар гӯспандон мезад. Дар ин кор сагони бузургҷуссаи чӯпонӣ, гурггирҳои гӯшҳояшон буридаи хушҳол ёрӣ мерасонданд. Баррачаҳо баъ — баъ доштанд. Чӯпони ҷавон дар охири рама ба асо такя карда, аз савори наздикшуда чашм намеканд.