нахӯд ва ниҳоят то 1,4 грамм дар вазн ва моил ба сурхӣ бармеояд.
Он дар ҳақиқат мобайни ҳайвон, растанӣ ва санг аст. Сангияти он бар ҳама ғолиб монандӣ подзаҳри ҳайвонӣ ва садафи он ҳайвонот аст, ки дар зери баҳр зиндагӣ ба сар мебарад, монандӣ растанӣ реша дорад ва сиёҳранг, ки дар байни сангҳо ва сангрезаҳои қаъри баҳр банд менамоянд ва батадриҷ калон мешавад.
Ҳангоми гуруснагӣ даҳан, яъне ду садафи худро мекушояд; моҳиёни реза, кирмҳо ва чизҳои шилмаки зери баҳрро, ки он чӣ дар даруни он меоянд, ғизои худ месозад. Харчанд ин махлуқ бузургтар гардад, решааш кавитар ва садафаш калонтар, сафед ва ялақкосӣ мегардад. Марворид дар миёни он қариб ба дили он пайдо мешавад. Ва мегӯянд, ки вай то ҳадди муайян калон мегардад ва агар ғаввосон он марворидро аз даруни он барнаоваранд, бо мурури вақт боз гудохта шуда, барҳам мехӯрад. Дар ҷоҳое, ки зери дарё аз хоки соф иборат бошад, марвориди хуб ба камол мерасад ва ҳарчанд санглохтар бошад, беҳтар мешавад.
Он чӣ ривоят аст, ки гӯё вақти боридани боронии найсон садаф рӯи об омада, даҳони худро мекушояд ва қатраи борон дар он бичакад, аз он марворид ҳосил мешавад — ин тамоман беасос аст.
Мизоҷи марворид дар охири дараҷаи дуввум сард ва хушк аст.
Хислатҳои шифобахши он: хусусиятҳои умумии он:
фарахбахшанда, рақиқкунанда (суюқ), қувватбахши узвҳои ботинӣ, афзункунандаи қувватҳои нафсонӣ, ки манбааш майна аст; қуввати ҳайвонӣ, ки манбааш дил аст ва қуввати табиӣ, ки манбааш ҷигар аст, инчунин қувватбахш ба рӯҳҳои бадан, ки манбаи инҳо низ ҳар се узвҳои номбаршуда мебошанд. Марворид дар хислати фарахбахшии кавитар аз тилло аст ва ба тамоми узв ва қисмҳои бадан нуфузкунанда мебошад.
Агар соидаи инро бихӯранд, хун қай кардан ва ҳар гуна хунравиҳоро манъ мекунад; васвос, девонагиҳои гуногун, бадбӯии даҳан, дамкӯтаҳӣ, ҳамаи навъҳои дилтапак (дилбозӣ), хавф, ҳузн ва тарс аз бисёр гаштани моддаи савдо дар майна, бемориҳои дил, сустии меъдаи гарммизоҷон, инчунин сустии ҷигар ва гурдаро дафъ мекунад; гиреҳҳоро дар узвҳои бадан мекушояд,

149