БИНО ВА ОҶИЗ

Он яке гуфт аз ситеза бо Худо,
К-«Офаридӣ баҳри чӣ, охир, маро?
Бенавою бекасу дарвеш ман,
Ҳоҷати як кас наяфтад пеши ман».
Гуфт Яздонаш ки: «Эй, бигзор хашм,
Шукр бинмо, ки туро биност чашм.
Рав, ба оҷизон ту бингар аз қариб,
Ҷумлаанд аз давлати ту бенасиб».
Мард аз ин посух басо шуд музтариб,
Бо хаёле монд дар ҳоли аҷиб.
Оҷизе мезист бо вай ҳамгузар,
Симу зар будаш фаровон аз ҳунар.
То раҳонад хешро бино зи фақр,
Он замон бинҳод по бар роҳи макр.
Бар дари оҷиз бирафту диду гуфт:
«Хоҳӣ аз кўрӣ раҳӣ, ҳамсоя, муфт?
Бош, то назди табибе мебарам,
Бар давобахшои дардат биспарам».
Кўр бовар кард.
Ин бурдаш ба роҳ,
Дур бурд, он ҷо, ки дар раҳ буд чоҳ.
Ў валекин беҳтар аз ин роҳ дид,
Чашми дил бино будаш, он чоҳ дид.
В-он ки бино буд, зи раҳ бероҳ рафт,
Кўрақле худ даруни чоҳ рафт..».

БОРУТ

Назди борут истода буд ҷавон,
Дод дар мискин сигораш дар лабон.
Ҳоҷати марҳум сигори талх буд,
Ғафлати дудаш зи ҷон бубрид зуд.