касон дуздиданд, маро ғорат кардаанд. Асабонияти он як ҳафта магар ба давоми истироҳати ман беасар буд?
Ҳаргиз.
Ин кори ходимони алоқаи шаҳри Ленинободро ба ҷуз харобкорию зиёнрасонӣ ба дигар навъ тавзеҳ додан наметавонам. Дар моддаи 66 Кодекси ҷиноятии РСС Тоҷикистон доири харобкорию зиёнрасонӣ овардаанд:
“Ҳаракат ё беҳаракатие, ки мақсад аз он харобоварӣ ба саноат, василаи нақлиёт, хоҷагии қишлоқ, тартиботи пул, тиҷорат ва соҳаҳои дигари хоҷагии халқ аст... агар ин амалро ба воситаи муассисаю корхонаҳои давлатӣ ё худ муассисаи ҷамъиятӣ ба амал оваранд ва ё ба кори мӯътадили онон халал расонанд...” Агар кирдори ходимони почтаю телеграфи шаҳри Ленинободро бе ҳеҷ таассуб, ҳаққонӣ тасниф намоему баҳо диҳем, ба ҷуз халал овардан ба кори муассисаи давлатӣ маънии дигар барнамеояд.
Аммо боре гӯшамон нашунидаст, ки ба гуноҳи ин гуна дӯлобкорӣ раҳбареро аз кор маъзул карда ба пиёдагардӣ ва бо ранҷи дасту миён нонхӯрӣ маҷбур карда бошанд.
1986