Устоди ману муаллими даҳр,
Мақбули ҷаҳону шуҳраи шаҳр!

Аз гуфтаву далелҳои боло ба хубӣ аён мегардад, ки Шоҳин дар ҷодаи илму адаб аз устодони беназири Туғрал будааст ва равобити эҷодию умумияту тафовути сабки нигориши эшон таҳқиқу таҳлили амиқу доманадореро тақозо дорад.
Агар дар миёни Шоҳину Туғрал пайванди устодию шогирдӣ барқарор бошад, дар байни ӯву Гулшанӣ муносибати дӯстию робитаи эҷодӣ ва мукотибаи доимӣ ҷараён доштааст. Барои исботи даъво метавон изҳор дошт, ки Туғрал дар ҷое «дар аввали нома ба Гулшанӣ таҳрир ёфт» гӯён рубоии зеринро гилаомез санад меорад:

Муддате шуд, ки ёр нома накард,
Рақами анбариншамома накард.
Ё магар коғазу мидод надошт,
Ё маро лойиқи ба хома накард?!

Ё «дар тарки ирсолномаи муддати шаҳрайн ба Гулшанӣ навишта будам»-гӯён ғазалеро сабт мекунад, ки ду байти аввалаш ин аст:

Ёди айёме, ки ҳар дам бо манат пайғом буд,
Шаҳди мазмуни ҳадиси дилкашат дар ком буд!
Дам ба дам, соат ба соат аз навиди номаат
Тарфи гулзори хаёли ман баҳорайём буд!

Ва ё дар мавриди дигаре «Охун Муҳаммад Содиқхоҷаи Гулшанӣ ба фақир навишта»-гӯён ғазалеро дарҷ месозад, ки матлаъаш ин аст:

Омад баҳору сабза баромад, наёмадӣ,
Ҳангоми айшу бода даромад, наёмадӣ...