Обила шуд садди раҳи манзилам,
Дасти карамро арақи соилам.

Рафт дилам дар паи арзи адаб,
Бори амонат накашад маҳмилам.

Дур мабодо зи ҷабинам арақ,
Дод ба тӯфони ҳавас соҳилам!

Меравад аз хеш ба машқи тапиш,
Дод ба тӯфони ҳавас соҳилам.

Сабз нашуд мазраи омоли ман,
Нест ба ҷуз яъс дигар ҳосилам!

Чанд равӣ аз паи ин доругир,
Гашт чу Мансур ҳақ аз ботилам!

Даври сухан омада акнун ба ман,
Силсилаи ҳалқаи ин маҳфилам!

Солики роҳӣ, нашавад боварат,
Ҳар чӣ забон гуфт зи ҳарфи дилам.

Ҳурмати хунам, ки ҳалоли ту бод,
Ноз ба теғи ту кунад бисмилам.

Дӯш гузаштам суи боғи сухан,
Гул дамад имрӯз зи обу гилам.

Туғрал, аз ин мисраи Бедил хушам:
«Бе ту фитодаст дилам бар дилам!»

Надонам, нашъа аз паймонаи чашми кӣ дар ҷомам,
Занад барҳам дами субҳи нишотам зулмати шомам.

Ба девони хаёлам нест ғайр аз абҷади ишқаш,
Зи нақши ин нигин бошад баланд овозаи номам.

Гули табъам шукуфта аз насими нуктасанҷиҳо,
Саропо дам занад аз пухтамағзӣ меваи хомам.

Тапидам, нола кардам, сӯхтам, бо хеш печидам,
Ба мавҷи беқарорӣ нохудо гардид оромам.

Ҳусули муддао дар чеҳраи даҳр аст нопайдо,
Ба ҷои шаҳд шуд ҳанзал насиб аз даври айёмам!

Майи шодӣ ба ҳар кас қисмат аз рӯзи азал бошад,
Нашуд аз соқии даври фалак як ҷуръа дар комам.

Куҷо ояд маро, Туғрал, ба хотир ҷаннату ҳураш,
Ки ҳамчун ҳола имшаб ман ҳамоғӯши маҳи томам?!