ҚАСОИД

ҚАСИДАИ БУЗУРГОН

Хонаи ҳастӣ, ки асосаш фаност,
Бому дараш ҷумла ба дӯши ҳавост.
Акси суоли ту ҷавоби ту шуд,
Ҳар чӣ аз ин кӯҳ шунидӣ, садост.
Чанд шавӣ бонии тӯли амал,
Қасри вуҷуди ту, ки бемуттакост?!
Нест ба ҷуз пардаи мизроби ғам,
Зеру бами нағмаи мо з-ин навост.
Сӯхтанам хандаи парвона шуд,
Шамъ кунад гиря ба ҳолам, равост.
Меравам аз хеш чу бӯи суман,
Лек хами зулфи ту занҷири пост.
Баски зи баҳри ту шудам ҳамчу най,
Нолаи ҳар банд зи бандам ҷудост.
Нест касе додраси ҳоли ман,
Ҳамдами шабҳои фироқам Худост.
Дар паси шоми ғамам аз меҳри ту,
Субҳи буногӯши туам раҳнамост.
Вой, ки ман бе ту қазо мекунам,
Дар хами абрӯт намозам адост!
Ном бувад бо ҳама инъоми ту,
Зулфи ту махсус, валекин ба мост.
Гарчи дар авҷи фалакам чун ҳилол,
Ҳосилам аз ишқи ту қадди дутост.
Даст кашидӣ зи паём, эй насим,
Ё магар андар кафи поят ҳиност?!
Раҳм намо, зомини хунам машав,
Туғрали моро, ки ҷаҳон хунбаҳост!