РУБОИЁТ ВА ДУБАЙТАҲО

Дидам ба ароба ман зани русиро,
Кардам ба қудуми ӯ заминбӯсиро.
Гуфт: «Аз ҳунару фазл чӣ дорӣ?!» Гуфтам:
«Шогирд манам суханвари тӯсиро!»1

---

Як дили осуда дар ин боғ нест,
Лолае набвад, ки ӯро доғ нест.
Қатли теҳу баски кори туғрал аст,
Сулсулу2 дурроҷ сайди зоғ нест.

---

Муддате шуд, ки ёр нома накард,
Рақами анбариншамома накард.
Ё магар коғазу мидод надошт,
Ё маро лойиқ ӯ ба хома накард?!

---

Баҳ-баҳ, ки рабеъу3 Иди Наврӯз омад,
Наврӯз шуду ба халқ нав рӯз омад.
Тифлони дабистон ҳама гаштанд озод,
Озодии наврӯз зи Наврӯз омад!

1 Ҳатман ҳазрати Фирдавсӣ дар назар аст.
2 Сулсул – фохта.
3 Рабеъ – баҳор.

---

Не ҳубби муҳибби дилнишин мемонад,
Не тири адӯи кинагин мемонад.
Инсон ба муқобили асобат1, аҳсан!
Дунё гузарон аст, ҳамин мемонад!

---

Эй дода ба бод умр аз нодонӣ,
Ту қимати умри хеш кай медонӣ?!
Фардо, ки ба зери хок танҳо монӣ,
Гӯйӣ, ки кунам тавба, вале натвонӣ!

---

Ҷаҳон торик шуд имрӯз дар чашми ман, эй қумрӣ,
Магар аз сӯзи ман боли ту гардад равшан, эй қумрӣ?
Ба ёди ҷилваи сарви саҳӣ аз чист афғонат?!
Зи оби дида ҷорӣ соз оби гулшан, эй қумрӣ!

1 Асобат – бархӯрдани чизе ба чизи дигар; ин ҷо ба маънои зӯроварӣ ва зулм.