Рамуз гирифт аз ин воқеаҳову аз ин овозандозиҳо.

Санг дуд мекард. Не, санг дуд дошт; баъди борону намигариҳои беохир ногаҳон абрҳо аз сари теппаҳо канда мешуданд, офтоб мебаромад ва сангҳо тасф мегирифтанду ҳавл сар медоданд. Ҳо, акнун чунин буд дудкунии сангҳои дар ҳошияи дарё тунукоб.

Дар пеши дари оғил, паҳлуяки охур, санги намак мехобид. Ҳидоят онро аз куҳи Даҳани намак оварда буд. Гови пир гоҳ- гоҳе онро мелесид. Рўи намаксанг пур аз чуқуракчаҳо шуда буд. Ҳар кадоми онҳо мисли даҳани тоқӣ калон буданд. Коса- коса чуқуракҳо рўи санги намакро фаро гирифта буданд. Гов сарашро хам кард ва аз рўи санги намак як лес гирифт; не, гўё бўса гирифт. Ҳо, рафт. Аз оғил баромад. Ў Даҳани намакро надида буд. «Ҷойи дурест!- мегўянд мардум. Дар он дараи танге, ки Кангурт ба интиҳо мерасад, истодааст.» Мардуми таҳҷоӣ аз намаки мағоза кам истифода мебаранд. Аввалҳо харакӣ, ҳозирҳо бо машину дучарха ҳар сари чанд вақт аз он ҷо намак мекашанд. Намаки ширин, намаки бомазза хўрокро хуштамъ мекунад.

«Ман дирўз хеле хаста будам, натавонистам аз ҳоли дўстам, ки чанд рўзе шуд беморие дорад, хабар бигирам.
Худро мазаммат мекунам: чаро имрўз нарафтам? Пагоҳ чаро намеравам? Ба ҳаққи Худо, аз онҳо дил кандаам!»
Ў дасташро ба фарқи сари бемўяш монд; хелеҳо шуд, чунин сахт аз ҳоли дўстонаш ба андеша нарафта буд. Ҳо, худро хеле сахт ва дуру дароз мазаммат кард. Чойи дар рўйи миз ниҳода ҳам сард шуд. Стакан дигар дасташро намесўзонид.
«Хулқи худро ислоҳ мекунам.»
Оҳиста бархосту пардаро аз шонаи тиреза раҳо намуд; шасти шамол гашт, дигар то сари ў намерасид боди сард.