Саг дар поёни ҳота рўдаву рочуки говро мехояд. Чанд саги дигар аз баландии бораҳо ба ў нигоҳ мекунанд.
Хурўс ва чанд мурғи дигар, ки аз сари сатил парида мефаромаданд, хўру донаи аз шикамбаи гов баромадаро титу пареш мекарданд.

Нонҳои чапотӣ дар рўи дастархони саҳни нонхона.
Занҳо бо хандаву шўхӣ нон мебанданд. Касе аз онҳо дар як табақи калони мисин хамир мешўрад, пиразани бадасту панҷае ба нонҳои даруни чакдони девор намакоб мезанад.
Бўғи гарм аз чакдон берун мешавад, алови чакдонро такурў мекунад.
Духтарчае хурдсол пойлучу гиребонкушода ду кокулаки борикашро ба як даст гирифта, кори занонро бодиққат мушоҳида мекунад. Чашмонаш дар чакдони деворӣ қарор мегиранд. Чакдон калон аст, меҳроби масҷид барин калон аст, вале чуқуру токсурат лабони чакдонро бо гили сурх гул мондаанд. Гулҳои содаи пурпечутоб дар болои танур сурати шохи қучқорро гирифтаанд. Болои чакдон рафи зебои сафолину чўбкоришудае дорад, тоқчаҳои хурду калоне бару дари чакдонро зеб медиҳанд. Дар онҳо ҳама асбоберо, ки дар хамиркуниву нонпазӣ истифода мешаванд, ниҳодаанд.
Намакоб дар як тоқча, рафида дар як тоқча, тахтаҳои нугулчукӣ дар як тоқча, нонросткунӣ дар як тоқча, остинча дар як тоқча, мухпар дар як тоқча, кунҷит дар як тоқча, сангаки рағдӣ дар як тоқча, чўби оташтунуккунӣ дар як тоқчаи дароз, дастрахони пашмин дар як тоқча…
Манзари зебое: оташдон сурх аст, оташ сурх аст, рўи пиразанон ва ҷавонзанон дар оташ сурханд.

Девона дар саҳни ҳавлӣ газета мехонад.
Сарбоз дар назди ў истодааст: ўро пазмон шудааст. Ҳо, ёдаш кардааст.
Хеле хушнуд аст. Сарбоз даст ба шонаи ў мегузорад.
Кўдакон қаторак шуда аз ҳавлӣ мебароянд. Аз ҳама калонашон рули велосипедро ба даст гирифтааст. Дуи дигар, ки аз ҳама хурдтаранд, дар ду паҳлуи велосипед роҳ мераванд, дигар ҳама кўдакон, пешодунбол, аз қафои онҳо дар ҳаракатанд. Дар боғоҷмони велосипед, рўи чархи ақиб, каллаи говро бастаанд.