Чашми Ғулом низ обрав буд ва ҳамеша ашкаш ба рухсорааш медавид; ба даҳони он чашма монандӣ дошт. Аз Кангурт ў бо ҳамин ном омада буд.

• Ғуломи Девчашма! – мегўяд Бозор.
• Ҳо-о! – мегўяд ў.
• Назди тарозу биё!
• Хуб, ака!
  Ў аз Бозор ҷавон аст.
• Гули Обдаҳан!
• Не...
• Хайр, Гули Шабнамзада!
  Ҳама механданд. Гул, писари Одил, аз лақаби худ норозист. Ў ба хидмати ҳарбӣ нарафтааст ва ба мактабе берун аз деҳа майли рафтан надорад. Ў худ ҳаргиз намехоҳад, ки оби даҳонаш равад, вале ин ғайриихтиёри вай аст; банохост мегўянд, ки «Гул оби даҳоната пок бикун!». Пеши духтарҳо ҳеҷ намехоҳад, ки ўро ҳамин тавр ном гиранд, вале Наим парво дорад? Мардум ҳам аз ҳад мегузаронанд...
• Кӣ ин қадар баланд механдад? – мепурсад Наим.
• Усто Шодмон! - мегўяд касе.
• Наханд, Усто! Боз канда нашавӣ!
  Усто Шодмон аслан Зайнулло Мурод ном дорад. Азбас ҷиддӣ асту ҳеҷ намехандад ва ба хурсандии ҳамроҳонаш шарик намешавад, ба ў ҳамин номро муносиб дидаанд.
  Ханда куҷо? Ў ҳатто табассум накарда буд. Он чӣ, ки ба вай ҳоло гуфтанд, туҳмат аст.
• Ҳасани Труба, ба Усто Шодмон туҳмат назан!
• Э, ман на ба ту кор дораму на ба Усто Шодмонат. Ин мардум на имон доранду на виҷдон! Фачгўӣ мекунанду пўкӣ. О, рўз бегоҳ шуд, як рўзи умрат рафт, гиребоната бигиру тавба бигў, ки то пагоҳ бирасӣ. Худои худата гуфта шин...
  Агар гапро аз даҳони ў нагиранд, ором намегирад.
  Табъи ҳамаро хира мекунад. Ягона одамест, ки то ҳол маънии лақаби худро нафаҳмидааст. Гоҳо ба андешаи чуқур меравад, вале ҳеҷ миёни Трубаву номи худ монандие намеёбад.