ӯ мешинад.

Хусайни Аъло: Дирӯз писари Абумуҳаммад назди ман омада буд. Аз падари худ пурсид.

Хоҷа Абилҳафс: Чӣ посух додед?

Хусайни Аъло: Гуфтам, ки дар меҳмонии шоҳ ҳастанд, ҳар гоҳ амир Наср лозим донанд, иҷозаи баргашташонро медиҳанд.

Хоҷа Абилҳафс: Аз ҷавоби шумо чизе пай набурд?

Хусайни Аъло: Не.

Хоҷа Абилҳафс: Хуб. Онҳо дар зиндон ба сар мебаранд ва намедонам аз он ҷо кай раҳо мешаванд. Амир Исмоил ҳар рӯз як балое ба сари хеш мехарад. Бегумон бо напардохтани хироҷ бародарро ҳам бар зидди хеш баранжезад.

Хусайни Аъло: Мақсади амир Исмоил нек аст.

Хоҷа Абилҳафс: Инро мо мефаҳмем. Агар фардо хонаводаҳои деҳқонони Бухоро ба талаби бузургони хеш қиём кунанд, чӣ мешавад?

Хусайни Аъло: Бояд дар ин хусус бо амир машварат кард ва ба онҳо ҷавобҳои қаноатбахш дод.

Хоҷа Абилҳафс: Ҳатман, вагарна ишон аз мо домангир мешаванд.

Хусайни Аъло: Агар ишонро ба зиндон андохта бошанд, ба ҷуз аз ману шумо аз каси дигаре бадгумон нахоҳанд шуд.

Хоҷа Абилҳафс: Замо нати мӯҳлати дубораи фиристодани хироҷ ҳам ба поён мерасад, вале амир Исмоил дар ин замина коре анҷом надодаанд. Чунин истинтоҷ мешавад, ки ҳамчунин ниятеро ҳам надоранд.

Хусайни Аъло: Амирам онро дар танзими лашкар ва мусаллаҳ сохтани он харҷ карданд. Имрӯз ҳар шаҳру деҳистони Бухоро дорои лашкари муназзаму мусаллаҳ мебошад.

Хоҷа Абулҳафс: Намедонам, ин бор амир Исмоил ба амир Наср бинни Аҳмад чӣ ҷавоб хоҳанд дод.

Хусайни Аъло: Худованд чорасозу тавоност. Ҳар чӣ аз қазову қадар ояд, онро хоҳем дид.

Қасри шоҳӣ

Дар боргоҳи Амир Исмоил мансабдорони дарборӣ равуо