Фазл: Агар Худо хоҳад мушкиле нест, ки осон нашавад. То ба ҳол корҳо бо амри Худо хеле хуб анҷом гирифт, умед аст, ки баъдаш ҳам Худованд шарманда намесозад.

Амир Исмоил: Ё Абулфазл, ончунон ҳарф мезанӣ, ки гӯё аз нияти Худованд огоҳ бошӣ.

Фазл: Банда чӣ қудрате дорад, ки ба тасарруфоти Худованд даст ёбад. Банда фақат ба умед аст, ки Худованд шармандаву расво нагардонад.

Яҳё: Аз ин ҳолатҳо ба амирам бисёр рӯй дода буд, вале эшонро ҳеҷ гоҳ дилтанг надида будам.

Амир Исмоил: Дуруст аст. Он вақт амири шумо фақат як шоҳзода буду бас. Дигар ин, ки ин ҷо Бухорост на Чочу Исфичоб! Аҳли ин шаҳр ҳама бузургони Вароруданд. Ин шаҳр масъулияти дигар дорад, бобо! Ин ҷо Бухорост!

Яҳё: (бо шухӣ) Мо ҳам шоҳзодагони ин диёр.

Ҳар сеяшон баробар механданд. Сарбозон кайҳо ҷодарҳоро кандаву, чизу чораи сафаршонро барои ҳаракат кардан омода сохтаанд. Аз дур бузургони Бухоро намоён мешаванд. Амир Исмоил бетоқат мешавад ва бо изтиробу ҳаяҷон хашму хиҷолат пасу пеш қадам мезанад. Ба касеву чизе эътибор намедиҳад. Дигар ӯ дар худ фурӯ рафтааст ва бо худ меандешад. Магар Наср ба қасд ин корро кард, то маро бишканад? Обрӯи маро бирезад?! Манро аз хеш дур кардан хост? Худоё, ман чаро бадгумон шудаам? Худоё, Худовандӣ, шармандаи ду ҷаҳон нагардонӣ...

Рикоби Абулҳафез

Понздаҳ-бист нафар мардони синну соли гуногун болои аспҳои серу маст бо либосҳои ороставу озода аз Кармина берун мешаванд. Пешопеши онҳо марде дар либоси сафед, рӯйу мӯйи сафед, ки ба яқин худи Абулҳафез аст, ин хайл меояд. Ӯ каме таки аспашро суст карда, фурсат медиҳад, ки ҳамроҳонаш бо ӯ баробар шаванд.

Абулҳафез: Ин хонадон аз бузургони хеле қадими Вароруд, ҳатто агар Хуросон гӯям, хато нест, ба шумор мераванд. Онҳо мардуми ботавозуъ, диндор, донишманд ҳастанд. Хоҳиш мекунам дар ҳузури эшон одоби бузургонро риоя намоед. Дигар аз шарофати эшон он аст, ки бо ба сари кор омадани ин хонадон Вароруд аз тохтутози куффори турк, куштору сӯхтор, дуздиву ғорати онҳо масун