модараш воқеан изҳори норизоятӣ мекард, онро аз рашку ҳасади дигарон, бадхоҳонаш медонист ва гӯё бо ин сабукдӯшкунӣ модарашро тасаллӣ медод ва худашро фиреб. Ӯ имрӯз дар баробари падараш дар як вазъи ногуворе қарор гирифта буд: намешуд дигар аъмоли худро ба гардани дигарон ҳавола кард. Ӯ дар аввал ҳамчунин кӯшишеро буруз додан хост, вале мантиқи немуросои падараш ин далелсозиро ботил гардонд. Ӯ баъди танбеҳи муаллимаш дуввумин бор буд, ки дар баробари падараш ҳамчун муҷрим қарор мегирифт.

Амир Исмоил: Ин бор на манро, балки худатро танбеҳ хоҳанд дод ва ба худат носазо хоҳанд фиристод. Ҳар бемасъулиятӣ сазовор ба танбеҳ аст! (Ба Шаҳбону ва Муҳаммади Нӯҳ рӯ меорад) Пас худ қазоват кунед, чун мешавад ба дигарон бовар кард?! Ман метарсам, ки тамоми мақсади ман, ки дар сохтану такмили он умрамро ба сар бурдаам, дастхуши бемасъулиятӣҳо гардад. Аламон аз он рӯз, аламон! Шоҳзодаи азиз, ман на барои он месозам, ки шумо вайрон кунед.

Ин лаҳзаҳо буд, ки Муҳаммади Нӯҳ фаҳмид: амир Исмоил аз роҳи бародараш амир Наср рафтани нест. Ӯ ҳарчанд аланан иброз надоштааст ва эълом накардааст, вале ҷуз хонадони хеш бо ҳеҷ каси дигар эътимод кардани нест.
Наср мебояд буд то барои як ҳадафи бузург бар хостахову ғаризаҳои ночизи хеш фоик омад! Аз худ беҳонро такрим кард. Ӯ дигар он амир Исмоили пешин, яъне бист сол пештар нест, ҳарчанд дар ӯ рафтораш бо дӯстони овони ҷавонияш тағйире намебинанд. Ӯ бо Муҳаммади Нӯҳ ҳамчунин муносибат мекунад: дуруст аст ки ҳамеша бо ӯ машварат менамояд ва аз муҳимтарин вазоратҳо вазорати баридро ба ӯ бовар кардааст. Шояд ӯ, яъне Муҳаммади Нӯҳ ба ӯ, яъне Исмоил ҳасад мебарад. Вале ҳасади ӯ поя надорад. "Чӣ фарқ дорад?" - коҳилона меандешад ӯ - "Муҳим он аст, ки Исмоил ҳам аз ин дудмон аст. Ӯ фақат аз муносибати падару писар каме рашк бурд. Охир ӯ тарғибгару даъвогари бунёд намудани маҷлисе чун маҷлиси ниёгонаш ашкониён "Магистон" буд, дар ҳайати озодагон, то умури давлатӣ дар он муҳокима шаванд. Шояд ҳамчунон нияте ҳанӯз дар дилаш зиндааст.

Ва фақат лаҳзае, лаҳзаи танбеҳ додани фарзандаш аз
маромаш дур шудааст. Масли ӯ, ки паи як лаҳза нисбат
ба садоқати ӯ дар қиболи ҳадафҳояш ба шакку тардил дучор