аз ду тараф саросари кӯча саф мекашанд, ба назар чунин мерасад, ки гӯё ин манзара аз рӯйи нақшаи пештар таҳияшуда тадоруқ ёфтааст.

Ҳангоми ба назди кохи подшоҳӣ расидан амир Исмоил ва дигарон аз аспҳо пиёда шуданд, аз гӯшаву канораҳои шаҳр садои ғавғо баланд шуд. Амир Исмоил пешопеш ва дигарон аз дунболи ӯ вориди кохи шоҳӣ шуданд.

Амир Исмоил: Ин чӣ ғавғо буд?

Абилҳафс ба Хусайни Хавориҷӣ менигарад ва ӯ китф дарҳам мекашад. Дар ҳамин вақт марде дар либоси ашрофӣ ба назди Абилҳафс меояд ва дар гӯши ӯ бо овози паст чизе мегӯяд. Баъд аз рафтани ӯ Абилҳафс ба тарафи амир Исмоил чанд қадам зада мегӯяд.

Абилҳафс: Хавориҷиёни шаҳр ғавғо барангехтаанд.

Амир Исмоил: (Ба сӯйи Хусайни Хавориҷӣ нигариста). Иллати ин ғавғо чист?

Абилҳафс: Исён, нофармонӣ.

Хавориҷӣ: Устод!? (дигар хомӯш мемонад).

Амир Исмоил: (Ба тарафи Абузакриё Яҳё). Шӯртаи шаҳр ва сипоҳсолорро ҳалъи силоҳ кунед.

Хавориҷӣ: Амирам?!

Амир Исмоил: Баргаштан аз раъйи хеш сирати подшоҳон нест, вале шумо маро ба ин ноҷавонмардӣ водор сохтаед! Халифаро низ бигиред ва ишонро ба зиндон баред.

Дар миёни ашроф ва деҳқонон ташвише ба вуҷуд меояд. Фақат амир Исмоил ором аст. Чанд сарбоз Хусайни Хавориҷӣ, шӯртаи шаҳр ва сипоҳсолорро даст мебанданд.

Амир Исмоил: Ором шавед, ҷанобон. Мо ҳанӯз иқдоме накарда... исён?! Маро намехоҳанд?! Модом, ки чунин аст. (Ба сӯйи Абулҳафс менигарад). Чаро бояд моро оварданд?! Ин хиёнат аст!

Абилҳафс: Амирам... Онҳо як иддаи калиланд...

Ва ашрофзодагони хавориҷӣ, ки бештар аз аҳли Бухоро ва мардуми асланд, бо ташвиш ба сӯйи Абилҳафс ҳайратзада менигаранд. Онҳо аз рафтори амир ва Абилҳафс норозиянд.

Амир Исмоил: Устод!... (Ба сӯйи бародараш) Ҳар кӣ розӣ нест, исён мекунад, боздоред. Мо кафолоти амнияти ин шаҳрро ба гардан гирифтаем. Пас намегузорем касе заррае бар он халал расонад. Ба мардуми Бухоро ҳадафи моро бифаҳмонед. Осуда кору зиндагӣ кунанд. Дигар мо намегузорем