Беруни шаҳр. Дарвозаи ғарбӣ

Балъамӣ бо бузургони шаҳр дар тепаи назди дарвозаи ғарбӣ интизори омадани амир Исмоил истодаанд. Амир Исмоил аз баландии бо хайли қалили хеш намудор мешавад. Насри хурдсол дар бағали Балъамист ва сӯйи ояндагон даст дароз мекунад.

Балъамӣ: Кӣ меояд?

Кӯдак: Падарам.

Балъамӣ: Ку?

Кӯдак: Пешопеши саворон.

Бо расидани хайл мушоҳида мешавад, ки амир Исмоил дар байни пешвозгирандагон шоҳро меҷӯяд, безобита ва бо ташвиш ба ҳар тараф назар мекунад ва ҳатто талоши писарашро ба сӯяш нодида мегирад.

Пешвозгирандагон кайҳо пиёда шудаанд ва Насри хурдсол ба сӯйи падараш медавад. Амир Исмоил аз асп пиёда мешавад ва фарзандашро аз замин бардошта мебӯсад ва болои аспи худаш савор мекунад ва рикоб дар даст пешопеши аспаш ба тарафи дарвоза меравад. Дар ин ҳангом Хоҷаи Бузург ва ғуломи хонадонашон турки пир Симо ал-Кабир, ки амир Исмоилро дӯст медошт, бо оғӯши боз мерасанд.

Балъамӣ: Пойтахт пешкаш.

Симо: Амирам хуш омаданд...

Амир Исмоил ҳар кадомро оғӯш кашида, дар фароварди пазироӣ ба Хоҷаи Бузург ва Симо ал-Кабир рӯ меорад. Ҳанӯз дар чеҳрааш ташвишу нигаронии номаълуме эҳсос мешавад.

Амир Исмоил: Ба хайр аст?.. Амирам чӣ ҳол доранд?

Балъамӣ: Хайр аст. Амир бо намояндагони Бағдод хеле банд буданд ва ба пешвози амири Бухоро баромада натавонистанд. Аз ҷониби ишон ман узр пеш меорам.

Амир Исмоил: Мо кистем, ки амирам узр оваранд. Ман фақат аз набудани бародарам ба ташвиш афтодам, ки мабодо бемор бошанд ва ё... Ман шодам, ки амири бузург тандуруст ҳастанд.

Симо (Бо шодию ҳаяҷон): Пойтахт пешкаш... амирам хуш омаданд...

Онҳо вориди шаҳр мешаванд ва ба ҷониби саройи Самарқанд мераванд. Аз ду тарафи роҳ болои бомҳо марду зан,