гареро ин ҷо ба воя мерасонем. Эрон ва эронӣ бояд манзилати пештараи хешро ёбад!

Китобдор: Метарсам ки...

Амир Исмоил: Аз чӣ. Бигӯед, ман тайёрам ба ҳама суханони шумо гӯш диҳам. Бифармоед, бебокона...

Китобдор: Магар ҳамин хост, яъне андешаи поярезии як ҳукумати фаррӣ боиси барканории ҷаноби олӣ аз корҳо нашуд? Пас чӣ сон шумо метавонед...

Амир Исмоил: Ман худам нахостам.

Китобдор: Моҳият надорад, нахостед ва ё нахостанд.
Ин масъала дигар барои шумо ҳамчу як хост ё ормон боқӣ мемонад, на зиёда аз ин. Зеро бо даст кашидан аз қудрат шумо худ теша ба решаи имконоти хеш задед. Барои ин тавр густохона изҳор доштани андешаам аз ҷаноби олӣ узр мехоҳам. Шумо дигар наметавонед ва ё имконияте намеёбед, ки ба сарчашмаҳои хеш баргарбед ва ё мардумро баргардонед.

Амир Исмоил: Пас ба фикри эшон чӣ бояд кард? Ҷаноби олӣ роҳ нишон диҳанд.

Китобдор: Густоҳӣ мешавад, агар чу мане ба ҷаноби олӣ роҳ нишон диҳад.

Амир Исмоил: Хоҳиш мекунам...

Китобдор: Шумо дар мавқее қарор доред, ки маҷбуред бо дӯсту душмани хеш муросо кунед. Бигузор муваққатӣ ҳам ки бошад.

Амир Исмоил: Шумо гуфтан мехоҳед, ки намебоист Бухороро тарк мекардам.

Китобдор: Оре. Бухоро барои пиёда кардани андешаҳои шумо ҷойи муносибе буд. Аввалан дар канораи қаламрави хонадони Сомонӣ аст, дуввум ҳанӯз таассуботи фиркагарой дар матни ҷомеа русух накардааст. Муҳим ҳамин аст. Дар кишвари мо, Мовароуннаҳр ба мисли дигар нукоти олами ислом таассуботи диниву мазҳабӣ роҳ наёфтааст. Дар замини он метавон ҳар гуна андешаро парварид.

Амир Исмоил: Ба шарте, ки аз қудрате бархурдор бошӣ.
Ҳол он ки ман аз ҳамчунин қудрате бархурдор набудам.

Китобдор: Қудрат чист? Тасаллут ёфтан бар вазъи мавҷуд! Онро касе ба шумо намедиҳад! Шумо худатон, бо азми қавӣ, бо камоли фазлу ақли чорасоз соҳиб мешавед. Ин ба мисли чакондани як қатра равған ба оби ҳавз аст. Қудрат талош аст, талоши пайгирона!