Шаҳбону: Дишаб амирам хоб медиданд, гумон мекунам, кобусе буд. Асораташ дар ҷисми шоҳам зуҳур карда буд.

Абилҳафс: Ҳеҷ намефаҳмам, чӣ тавр асораташ бар ҷисми шоҳам зоҳир шуда буд?

Шаҳбону: Аз шақиқаҳои амирам хун мерафт ва каллай дастонашон пайи банд дошт ва аз зарбаи тозиёне душа- шашон даридаву хунчакон буд.

Абилҳафс: Фоли нек. Натиҷаи тақвову адл асту ростӣ!

Шаҳбону: Маро возеҳ бифаҳмонед.

Абилҳафс: Амирам муҳаддас мебошанд. Ин ҳолест, ки фақат ба авлиёуллоҳ рух медиҳад.

Шаҳбону: Яъне, муҳаддас чӣ?!

Абилҳафс: Касеро муҳаддас мегӯянд, ки малоика дар ботини қалбаш бо ӯ сухан мегӯянд ва шинохту маърифа- ти ашёро бароиш илҳом менамоянд. Гоҳо садои онҳоро, яъне малакро мешунавад, агарчӣ ӯро намебинад.

Шаҳбону: Ман ҳеҷ намефаҳмам...

Абилҳафс: Шаҳбону дил танг медоранд, ки ин сифоти хуби замири амирам аст, фоли нек аст.

Шаҳбону: Таъсири иртиботи малоик бар тани муҳаддас зоҳиршаванда аст?

Абилҳафс: Ин ҳодисаи нодир аст.

Шаҳбону: Ба табиб эҳтиёҷ надорад?

Абилҳафс: Не.

Шаҳбону: Шунидам, ки интихоби омӯзгоронро барои фарзандонамон бар зиммаи шумо гузоштаанд. Мехостам пеш аз шурӯъи корашон бо ишон сӯҳбат кунам ва пешакӣ донам, ки онҳо кистанд.

Абилҳафс: Ба чашм.

Шаҳбону: Боиси сарфарозии мо мебуд, агар таълими фиқҳу ҳадисро ҷанобашон бар ӯҳдаи хеш мегирифтанд.

Абилҳафс: Мо шарафи худ мешуморем.

Шаҳбону: Лутфи шумо беандоза аст. Дигар хоҳиш мекар- дем, бонуи азиз гоҳ аз гоҳ ба дарбор биёянд. Мо алҳол ин ҷо касеро намешиносем.

Абилҳафс: Ба чашм.

Дарбор

Амир Исмоил бо чеҳраи ғамангез болои тахт нишастааст.