Бузургони Бухоро ба по истодаанд.

Амир Исмоил (Худ ба худ): Ҳанӯз фитнае фурӯ манишаста, дигараш оғоз мегардад. (Ба ҳама). Дирӯз аз Омуя хабар расид, ки Ҳусайн бинни Тоҳир бо ду ҳазор марди ҷангӣ ба соҳили Ому расидааст ва қасди Бухоро дорад. (Ба Ҳусайни Аъло). Лашкар дар чӣ вазъ аст? Умедворам, онҳо ҳанӯз ба хонаҳои хеш муроҷиат накардаанд.

Ҳусайни Аъло (Заминро бӯсида): Ду ҳазор сарбозе, ки ба саркубии дуздон гирд омада буд, ҳанӯз дар Бухорост ва интизори фармон мебошад.

Амир Исмоил: Алҳол дуздонро ба зиндонҳо фиристед.
Баъди фароғат ёфтан аз Ҳусайни Тоҳир ба қазовати онҳо хоҳем расид. Шоистагии ҷангии лашкар чӣ тавр аст?

Ҳусайни Аъло: Хуб аст, амирам, вале силоҳ кифоят намекунад. Агар маҳорати ҷангии беназире, ки сарбозон аз худ нишон доданд, намебуд, ба яқин бар дуздон фоиқ намеомадем.

Амир Исмоил (Ба Абузакриё менигарад. Ӯ сар ба зер меоварад). Деҳқонони азизи мо то ба ҳол чӣ гумон кардаанд?
Ҳусайни Тоҳир бори аввал Бухороро ба хоку хун кашид, мардум байтулмолро ғорат карданд ва дуруст аст, ки аксари ишон аз он ҳисоб имрӯз тавонгар шудаанд. Магар ин дарси ибрат набуд, ки бар қудрати ҷангии лашкар бияфзоем? Ин бепарвой ва заъфи лашкардорӣ буд, ки дуздон андаруни кишвар хуруҷ карданд... Оё косибони мо қодир ба тайёр кардани силоҳ ҳастанд? Агар ҳастанд, дар чӣ муддате аз анҷоми ин кор мебароянд?

Ҳусайни Аъло: Косибони мо метавонанд лашкарро бо беҳтарин силоҳ таъмин намоянд, вале мо пули бозпардохти онро надорем.

Амир Исмоил: Ман умедворам, то қувват гирифтани давлат, бузургони мо, деҳқонон ин вазифаро худ ба дӯш мегиранд. Ақаллан сипоҳиёни хешро бо лавозимоти ҷангӣ таъмин менамоянд. Фурсат хеле танг аст. (Ба Ҳусайни Аъло). Лашкарро омода кунед, ман онро дидан мехоҳам.
(Ҳусайни Аъло аз боргоҳ баромада меравад.) Ҷанобон майл доранд, бо ман ҳамроҳ шаванд?

Майдони қаср

Амир Исмоил бо деҳқонони Бухоро аз пеши аскарон