тундӣ анҷом дод. Агар дар маргзорони худашон мебуд, шапалакҳои муътабар ӯро ҳатман танбеҳ медоданд.

• Сабр бикун, сабр, бародарҷон, ту ким-чӣ гуфтан мехоҳӣ? Ё ки ман ғалат мекунам? - Ҳашаротшинос ӯро гӯш кард.

Субҳ хеле ором буд.

• Маълум ки ту гапи муҳим дорӣ. Ором истодан наметавонӣ!
  Хӯш-хӯш!.. Магар, шумоёнро хатаре таҳдид мекунад? Не-не, ин ҷо гапи дигаре ҳаст!.. Э-ҳа-а! Фаҳмидам, меҳмони азиз. Ту «Хатар таҳдид мекунад!» - гуфтанӣ ҳастӣ? Ман забони шумоёнро медонам. Ба хона бидаро. Мо ҳанӯз порсол бо барномадорон фикр карда, «Шапалакмошин» ихтироъ карда будем, беҳтарин тарҷумонмошини барқист.

Бобо Алеся бидид, ки дари Қасрро махсус барои ӯ воз мондаанд, парвоз кард ва ба хонае ворид шуд. Олим зуд аз ақиб омад.

• Бишин рӯйи тахт, - Ҳашаротшинос болиштаки курсии баландро нишон дод. - Ман ҳоло тарҷумон-мошини барқии шапалакҳоро гирон мекунам.... Ана баъд мебинӣ, ки чӣ тавр мавҷҳои бо ҳам монанд ва лаппиши овозҳо ба ту равона мешаванд.
  Гӯш кун, бародарҷон! Мо ҳоло бо ту, якдигарро хуб фаҳмида мегирем, ҳо-о!

Бобо Алеся гумон кард, ки дар он хона боз як намояндаи шапалакҳои Титово ҳаст. «Ту аз куҷо? Ва ба чӣ мақсад парвоз карда омадай?» - суол бидод вай.

«Маро шапалакҳое фиристоданд, ки дар байни рӯдҳои Титово ва Свислоч сукунат доранд. Дар мо – бадбахтии бемисл!
Мушҳои паррон зоту зурёди моро қир мекунанд!».

«Аз чӣ шумо ҳушёриро аз даст додаед? Медонем, ки шумоён басо тезпарвоз ҳастед. Дар солҳои омӯзиши шапалакҳо ман донистам, ки шапалакҳои болооби Титово ҷонзодҳои бас доноанд.
Ҳарчанд, ки мағзи сари шумо ниҳоят хурди заррабинона аст, шумо бисёр чизҳоро медонед. Аз бисёр донишҳо баҳраваред... Чӣ воқеа рӯй дод? Барои чӣ зурёди шумо ҳушёриро аз даст додааст? Ва чӣ тавр тӯъмаи роҳзанҳо – мушҳои паррон гардидаед?

«Барои ман посух додан ба ин суол мушкил аст. Боисашро ҳатто сарвари мо - Тити Ганҷӣ ҳам намедонад» - гуфт фиристодаи онҳо.