... Булбул ноилоҷ бо дили дардманду садпора бешаро тарк кард ва ошуфтаю парешон соҳили дарёи пуштакӯҳ омад. Ба шоху навдаи дарахти пире нишаста чор тарафро назора кард.
Ҷои беодам, гӯшаи хилвати назарногир писандаш омад, ки бо дили пур ба лонасозӣ шурӯъ кард...
Ӯ бо минқор алафҳои хушкидаи чандирро кашонда, дар навдаи баланд қадкашида ҷоеро пазируфт ва моҳирона шохчаҳоро болои ҳам чидаву устувор кард. Оқибат лона табъи дилаш шуд. Булбул аз ҷои интихобкардааш розӣ буд ва нигоҳашро аз лонаи хурдакакаш намеканд. Лонаро навда, шоху баргҳо аз чашми бад паноҳ мекарданд, он аз ду ҷониб равзана дошт. Булбулро макони нави орому сокит, соҳили наҳр, шамоли серун хуш омад...
Ӯ дигар парвои оламу одам надошт. Танҳо ба хотири идомаи наслаш мезист. Ҳамин ки бегоҳӣ шамолак вазида, аз соҳили дарёча насими тозае ба тану ҷонаш ҳаловат мебахшид, булбул ба шӯр омада овоз меандохт. Ӯро манзараҳои табиат ба ваҷд овард. Аз нолаю шевани булбули шайдо атроф ба хоби ноз рафта, аз қаъри наҳр хаёле мусиқии дилреше ҳамнавои булбули танҳо гашт. Булбул ончунон нола дошт, ки фарёдаш аз канори наҳр гузашта, ба майдонҳои атроф паҳн гашт. Рафтарафта хониши булбул аз таронаи ошиқона ба оҳанги дареғ ва ғаму дард табдил ёфт. Дигар парандаи танҳо натавонист шодӣ ва ғазалхонӣ кунад...
Булбул аз ватан ҷудо шуда, дар танҳоӣ кору бори одамизодро дар мизони тарозу баркашида ба шигифт омад. Чаро онҳо атрофро талаву тороҷ карда, ҳар сол айёми тобистон ҳазорҳо бех долу дарахтро решакан месозанд. Чуғзу бум, каргасу лошахӯронро монда, булбул ва кабкро шикор доранд. Ин дам нигоҳи булбул ба чанори пире афтод, ки шоху панҷаҳояш шикастаанд. Ҳасрати чанорро шунид, чанор дигар тоқати шамолу бод надошт. Шохҳои шикастааш поён афтида, дар кундаи кали он зоғҳо нишастаанд. Чанори пир ғами булбулро зинда кард. Ноилоҷ ба лонааш баргашт. Моҳтобшаб ғаму дард кашид ва дар дили шаб рӯ-рӯи гулу буттаҳо давида гум шуд.
Ҷуссаи хурдакаки булбулро навдаи ниҳол дар худ паноҳ кард.
Акнун шаб ба хотири шукуфоӣ баҳор бедорӣ мекашид.