Гуфт: «Шоҳи мо ҳама сидқу вафост,
Он чи бар мо мерасад, он ҳам зи мост».

Аз сустию ғафлати хеш нолон шуду гуфт:
–Аз мост, ки бар мост. Ҳар чӣ ба сари ман ояд, аз нодонию бадбахтии худам аст. Ишқ бо ақл созгор нест.
Баъд аз ин аз ҳама гузашт хоҳам кард ва ба хўрду хўрок машғул намешавам, то ин ки хушбахтии ба сўйи ман омадаро аз даст надиҳам.

Ҳар чӣ ғайри шўришу девонагист,
Андар ин раҳ дуриву бегонагист.
Ишқу номус, эй бародар, рост нест,
Бар дари номус, эй ошиқ маист.
Вақти он омад, ки ман урён шавам,
Нақш бигзорам, саросар ҷон шавам.
Ҳин, гулўи сабр гиру мефишор,
То хунук гардад дили ишқ, эй савор!
То насўзам, кай хунук гардад дилаш?
Хуш бисўз ин хонаро, эй шери маст,
Хонаи ошиқ чунин авлотар аст.
Хобро бигзор имшаб, эй падар,
Як шабе бар кўйи бехобон гузар.
Гар ду олам пур шавад сармасти ёр,
Ҷумла як бошанду он як нест хор.

ДОСТОНИ
САРДОРИ ТУРК ВА МУТРИБИ Ў

Сардори турке нимашаб аз хоб бедор шуд. Ў дар ҳоли хумор буд. Дастур дод, ки ҳофизе ва занеро ба ҳузури ў биёваранд, то аз хумори шароби шаб нўшидааш, раҳо ёбад. Мутриб муниси ҷони мастон аст ва мастии мастон дар канори ў дучандон мешавад: