Оқибат ҷўянда ёбанда бувад,
Ки фараҷ аз сабр зоянда бувад.
То ин ки рўзе дилдораш ба ў гуфт, ки имшаб пеши ту хоҳам омад. Дар фалон соат, дар фалон хона дар интизори ман бинишин ва то омадани ман бедор бош!
Дар фалон ҳуҷра нишин то ними шаб,
То биёбам ними шаб ман бе талаб.
Дилдода ба шунидани ин ваъда аз шодӣ пар баровард. Назрҳои худро адо карда, гуруснаҳоро сер намуда, ҳоҷати эҳтиёҷмандонро баровард. Чунонки қарор шуда буд, дар ваъдагоҳ чашм дар интизори дилдораш нишаст, то биояд ва ба аҳди худ вафо кунад. Аммо ўро хоб даррабуд ва ними шаб, вақте ки ёраш шодон аз дар даромад, ўро дар хоби сахт, бехабар ва бепарво аз дилдору дилдодагӣ дарёфт.

Ошиқи худро фитода, хуфта дид,
Андаке аз остин ўро дарид.
1
Гирдаконе чанд андар ҷайб кард,
Ки ту тифлӣ, гир ин, мебоз нард.

Дилдор ба нишони вафо ба ваъда ва ба дидор омаданаш ва дар хоб будани ў, аз остини ў андаке бурида, ба кинояи ин ки ту ҳанўз кўдак будаӣ ва қадри ишқро то ҳол намедонӣ, вагарна хобро бар интизори дидор бартар намедонистӣ, чанд дона чормағзро дар кисааш гузошту рафт. Ошиқ наздики субҳ аз хоб бедор шуд.
Остинашро даридаю кисаашро пур аз чормағз ёфт. Аз нокомии хеш огаҳ шуд.
Гуфт:
–Дилдодаи ман ваъдаи худро фаромўш накард ва аз рўйи вафодорӣ дар ваъдагоҳ ҳозир шуд, вале мани шўрбахти бечора дар хоб мондам.

1. Гирдакон – чормағз.