Забон чун воситаи муҳимтарини муоширати байни одамон, чун ифода ва баёни фикр ва ахбори дигар аз рӯйи структура ва вазифа дорои се аломати ҷудогона мебошад.
Забон ин 1) сохтор ва ё системаи забон, шаклгирии воҳидҳо, категорияҳо ва системаи дохилии он; 2) меъёри забонии таърихан ба амаломада ва ба инкишофи минбаъда қодир; 3) фаъолияти нутқи гӯяндагоне, ки забонро, сохт ва меъёри онро медонанд ва онро барои ба вуҷуд овардан, ифодаи фикр, ирода ва ҳиссиёт истифода мебаранд.
Предмети забоншиносӣ тағйир намеёбад, балки саҳеҳтар, аниқтар мегардад. Назарияи забон доир ба тасаввуроти умумӣ оид ба забон, ҳамаи аспектҳои омӯзиши он ва инчунин имконияти дар оянда боз ҳам саҳеҳ гардидани предмети забоншиносӣ ва ё ба амал омадани аспектҳои нави тадқиқот маълумот медиҳад.
Ҳамин тариқ, предмети забоншиносӣ забони инсоният чун меъёри мушаххас ва таърихӣ мебошад.
Забон ин маҷмуъ ва системаи аломати ягонаи муоширатест, ки ба таври муҷаррад аз маводи забонии барои муошират тайёр гирифта шудааст ё ки механизми аломатест барои муошират. Нутқ ин аломати ягонаи пайдарҳамии муоширатест, ки дар асоси маводи мушаххаси забонии барои алоқа истифодашаванда гирифта шудааст.
Азбаски забон гуногунсоҳа, гуногунтип, гуногуналоқа бо системаҳои дигар ва гуногунметод мебошад, онро ба таври гуногун таҳлил мекунанд. Аз рӯйи структура ва ё сохт онро ба қисматҳои фонетикаву фонология, лексикология, семасиология, калимасозӣ ва морфологияву синтаксис ҷудо мекунанд. Ин гуна тақсимотро дар аксари забонҳои миллӣ мушоҳида кардан мумкин аст. Дуюм, аз рӯйи хусусиятҳои этникӣ забонҳо ба забонҳои гуногун ҷудо мешаванд, бинобар он илм дар бораи забони ҳиндӣ, тоҷикӣ, русӣ ва ё арабӣ шуда метавонад.