«Амак!» – лаб бар лабаш часпида базӯр овоз баровард ӯ.
Амак аз санг бар дами дос кашидан бознаистода, як зайл сар хам медошт. Кӯдак ангошт нашунид зери садойи хишхиши сангу дос. «Чӣ мегӯйӣ?» – сар набардошта ва аз доссангзанӣ наистода пурсид.
«Хона меравам!»
Амак чизе нагуфт, гарчӣ гуфтанӣ зиёд буд.
«Агар наравам, мемурам...»
Гулӯйи амакро чизе сахт гирифт, ки ҳоло об бошад ҳам намегузарад. Лек мағзаш кор мекард: «Ман намедонам, ки кадоме аз мо пештар мемирем? Худо медонад». Аммо чунин гуфтори худ ба худи ӯро писарак нашунид.
«Хона меравам, амак».
Амак боз чизе нагуфт. Медонист, ки ӯ аз гармо, аз ташнагӣ ё аз гуруснагӣ ё аз он, ки сахт ба танг омадааст гурехтанист.
Санг ба замин гузошт ва орому хамӯш бо дос банду дарзаҳо бардошта сарболо гузошт ва нӯг ба нӯг наздик овард; ҷомайи тан кашида тори он густард; ба таври хеш хоначаву соябон сохт.
«Даро шин, соя шуд...»
Ҳарчанд бозичахонайи кӯдаконаро мемонд, Орзу надаромад. Чашм аз танайи бараҳнайи ӯ намеканд ва дарёфта наметавонист, ки чаро амак курта надорад. Пӯсти танаш замбӯруғи аз зери хок баромада барин сафед метобаду тароват надорад. Дар чунин тафсойи тоқатфарсо ба сони барф сард аст ба назар. Бехун. Пӯсти холӣ. Қабурғаҳояш метобанд.
Боз каме чап равад, пеши офтобро мегирад ва тамоми дилу ҷигараш аён мегардад. Ё ба шикамаш сӯзан занӣ, аз он тараф мебарояд. Раҳмовар. Аҷаб, ки хол-холи сурхча дорад пӯсташ.
Донаҳойи гарди хазинаро монад. Офтоб сахт сӯзон.
Обилаҳойи яхакро сӯзонда медамонад ва онҳо ба шиддати тафсо тоб наоварда, пақ-пақ кафида, даштро хун пахш мекунад; «Аз чунин тани лоғар ин қадар хун?»
Лоғар. Сахт лоғар. Дар куҷойи чунин тани лоғараш захм ҳам ҳаст. Захми тири душман. Худи Шайдо онро хубтар медонад. Вале эзори ӯбадайи ҳоло арақаш хушк гашта, пай гузоштааш захмро пинҳон медорад. Ҳалолаш бод Шайдоро, ки боре ба шикоят лаб накушода.