– Ҷомаро куҷо монам, амак?
– Соябом бикун. Зераш бишин, то офтоб назанад.
– Ман курта дорам, амак. Офтоб намезанад... лекин шумоя...
Шайдо чизе нагуфт. Аз байни бутта кӯсакҳойи нахӯдмонанди зағирро чида кафмол кард, сонӣ ба дами нозӯраш пуф намуда, патосашро ронд ва донаҳойи хурмоийи зағир ба даҳон андохта, ором истод. Даҳонашро батар хушк дошт. Сипас кавша кард. Ғоз дод дар даҳонаш хамира. Маззаву бӯйи зағир ноҳол кард. Фурӯ намерафт. Аз куҷо нам пайдо гашта зери забонаш об дод. Зӯр зада-зӯр зада фурӯ бурданӣ шуд. Дар монд.
Дастомол карда, фурӯ бурданӣ шуд. Гирифт гулӯяшро.
Ғарорааш омада гардонданӣ шуд. Оби чашмаш баромаду хамира барнагашт. Сурфид. Зӯр зада гардондан мехост...
Орзу ҳам кору ҳоли ӯро дид. «Гушна». Аз дил гузаронд.
Лек аз дасташ коре намеомад.
Сонӣ оби чашм, оби бинӣ шорид ва дар даҳонаш низ нам пайдо шуд. Чизе дар даҳону гулӯяш буд, фурӯ бурд. «Мурад нафс...» чунин ҳарфро нагуфтааст, балки аз дил гузаронд.
Баданаш суст шуду арақ баровард ва аз ҳолат рафт. Дароз кашид рӯйи хору хасу сангчаву кулӯхчаҳойи сахт; чунин ранҷро эҳсос намекард, балки вопасин роҳату фароғат мепиндошт аз зиндагӣ.
– Камак ковок шавед, амакҷон!
Орзу ҷомайи ӯ оварда буд, то ба зераш андозад, ё ақаллан таги сараш гузорад. Ҳарчанд даст паси гардани амак андохта бардоштанӣ шуд, зӯраш нарасид. Пас қомат рост карда ба паҳнойи кушод нигарист, ки шояд корафтодае аз наздикиҳо гузарад, фарёд занад ва ё шубоне, подабоне бошад, имову ишорайи омадан кунад.
Якбора ғарора кард Шайдо. Аз даҳонаш ҷуз ҳаво чизе наомад. Аз паси чунин садо «Уффф...» гуфт. Ба назари писарак дами дарунаш баромад ва ӯ осуда гашт. Андак монанд ба ҳамин коре шуд: чашмони Шайдо равшан гашт; сари дилаш ҳам. Ба сараш хаёлҳое омад: «Кору ҳоле мешуд, бача маро то хона бурда наметавонист». Ин замон Орзу ҷома паҳлӯйи ӯ гузошт: