ХИ: И1: И∃: ∃х
А ∃х

Х: Д∃: А(t)
А(t)

Ин ҷо А(t )- натиҷаи гузориши дурусти терми t ба ҷои x дар А(x);

Д

Ин ҷо А (х) натиҷаи гузориши дурусти тағйирёбандаи х ба ҷои у дар А(у); x,δ1,δ2,…,δn ба қайд гирифта шудаанд, тағйирёбандаи х бе нисбат ба қайд гирифта шудааст, лекин тағйирёбандаи δ1,δ2,…,δn нисбат ба х ба қайд гирифта шудаанд (инро дар поён бояд шарҳ дод).

Х∃: ∃уА(у)
А(х)

Дар ин ҷо А(х) – натиҷаи гузориши дурусти тағйирёбандаи х ба ҷои у дар А(у); x,δ1,δ2,…,δn ба қайд гирифта шудаанд, х- бе нисбат, лекин δ1,δ2,…,δn нисбати х ба қайд гирифта шудаанд.
Шарҳу эзоҳ:

1. Ҳарфҳои А ва В дар қоидаҳои болоӣ формулаҳоро ифода мекунанд.
   Ифодаи А(у) формулаеро тасвир менамояд, ки дорои тағйирёбандаи озоди у мебошад, формулаи А(t), ки дорои дохилшавии озоди терми t аст, агар t тағйирёбанда бошад, онгоҳ формулаи А(t) дорои дохилшавии озоди ҳамин тағйирёбанда аст, аммо агар t- доимии фардӣ бошад, он гоҳ формулаи А(t) ин доимиро дарбар мегирад.
2. Номҳои қоидаи натиҷагирӣ чунин хонда мешавад: ДК- дохил кардани конъюнксия, ХК – хориҷ кардани конъюнксия, ИК – инкори конъюнксия, ДД – дохил кардани дизъюнксия, ХД – хориҷ кардани дизъюнксия,ИД – инкори дизъюнксия, ХИ – хориҷ кардани импликатсия, ИИ – инкори импликатсия, ДЭ –дохил кардани эквиваленсия, ХЭ –хориҷ кардани эквиваленсия, ДИ –дохил кардани инкори дукарата, ХИ-хориҷ кардани инкори дукарата, И – инкори квантори умумӣ, И∃ – инкори квантори вуҷудият, Д –дохил кардани квантори умумӣ, Х∃– хориҷ кардани квантори вуҷудият, Д∃ – дохил кардани квантори вуҷудият, ХУ – хориҷ кардани квантори умумӣ.