3. Навиштаи «x,δ1,δ2,…,δn ба қайд гирифта шудааст» дар шарҳи қоидаи Д чунин маъно дорад, ки х бе нисбат ба қайд гирифта шудааст, аммо δ1 нисбати х ба қайд гирифта шудааст, δ2 нисбати х ба кайд гирифта шудааст,… δn нисбати х ба кайд гирифта шудааст, ё ки: х бе нисбати ягон чиз ба қайд гирифта шудааст ва х қайд мекунад δ1-ро, х кайд мекунад δ2- ро, ва ҳоказо δ1,δ2,…,δn - ҳамаашон тағйирёбандаҳои озоди формулаи аст.
   Муносибати «х қайд мекунад у-ро» транзитивӣ мебошад, яъне агар х,у-ро қайд кунад ва у -ро қайд намояд, пас х -ро қайд мекунад.
   Барои ҳаматарафа ва боэътимод дарк кардани маънои ифодаҳои «тағйирёбандаи х бенисбат қайд карда шудааст» ва «тағйирёбандаи у нисбати тағйирёбандаи х қайд карда шудааст».
   Мо дар ин ҷо, танҳо қоидаҳои натиҷагирии навъи дуюмро баррасӣ намуда, ба ҳамин қаноат мекунем.
   Қоидаҳои натиҷагирии навъи дуюм:

ҚД:
→В

ИХ:

АБ:

Дар ин ҷо ифодаҳои ҚД, ИХ ва АБ-ро мувофиқан, чунин хондан мумкин: «Қоидаи дедуксия», «Исботи хулф (баръаксӣ)» ва « Ба абсурд бурда расонидан». Ҳарфҳои А ва В дар баёни қоидаҳо формулаҳоро ифода менамоянд, Г –маҷмўи формулаҳо (мумкин аст, ки холӣ бошад). Қоидаҳои мазкур табиӣ мебошанд, инчунин ҳамаи қоидаҳои навъи якумро бояд дар хотир дошта бошед ва онҳоро ҳангоми на фақат муҳокимарониҳое, ки ба таври хаттӣ сурат мегиранд, балки ҳангоми муҳокимарониҳои шифоӣ (даҳонӣ) низ истифода баред.

Машқу мисолҳо: