Ман аз паяш туғёне меояд. Як пос аз шаб гузашта буд. Едигей ғанаболуд ба шӯриши мавҷҳо гӯш дода, макраи зарринашро ба ёд овард. Ҳоло аҳволаш чӣ гуна бошад? Лекин мегӯянд, ки баҳр дар чоҳои амиқтараш ором аст. Моҳии вай ҳам, эҳтимол, дар олами торики худаш шино мекунаду ба боло, ба сатҳи баҳр гӯш медиҳад, ки чӣ гуна мавҷҳо мехӯрӯшанд. Едигей қаноатмандона табассум кард ва дар ҳолате ки хобаш мебурд, дасти худро ба паҳлуи занаш гузошт ва ҳис намуд, ки батни ӯро чизе аз дарун такон медиҳад. Ин нахустин фарзанди ояндаи ӯ буд, ки аз вуҷуди худ пайгом медод. Едигей боз як бор мамнунона табассум кард ва ба хоби роҳат рафт.

Вай намедонист, ки як соли дигар нагузашта, ҷанг сар мешавад ва ҳамаи зиндагониаш зерру забар мегардад ва ӯ ба як умр аз канори баҳр меравад ва баҳру соҳили ҳамаи он рӯзгорро фақат гоҳ-гоҳе ёдовар мешавад... Хусусан дар рӯзҳои сахт, дар соатҳои гарони умраш...

Қаторҳо дар ин ноҳия аз шарқ ба ғарб мегузаштанду аз ғарб ба шарқ...

Аз ду самти роҳ дар ин ноҳия Сари Озек, ба қавли мардуми маҳаллӣ, Мардумаки зарди биёбон, яъне Миёнадаштҳои малларынги нопайдоканор тӯл мекашиданд...

Он соли барои Едигеи Бӯрони даҳшатноки панҷоҳу саввум зимистон ҳам бармаҳал омад. Дар Сари Озек ҳеҷ гоҳ ин хел зимистони барвақтӣ наомада буд. Охири моҳи октябрь барф борид, ҳаво хунук шуд. Хайрият, ки то он вақт барои худаш ва Зарифаю бачаҳояш аз Қумбел картошка оварда буд. Гӯё пешакӣ медониста бошад. Охирин бор дар он сол ба уштур савор шуд. Андеша кард, ки агар картошкаро ба қатори боркаши роҳгузар бор карда оварад, то расидан ба дуроҳа дар ҳавои кушод ях мебандад. Картошкаи яхбаста ба чӣ лозим? Инак, ӯ ба Қаранори Бӯронӣ савор шуда рафт. Аз он тараф ду чувол картошкаро бор кард. Зӯри худаш нарасид, хайрият, одамон кӯмак карданд. Ду чуволро ба ду тарафи зин тарозу карда партофтанд. Едигей чуволҳоро бо намад печонид, ҳатто канораҳои намадро нағзакак ба дарун қат кард, то ки шамол нарасад. Аз болои