дарк карда дар амал истифода бурда тавонад, реаксияи оддии кимиёвӣ ва физикаро гузаронад;

-мантиқан фикр карда хулосаи худро бароварда тавонад;

-ҳусни хати хоною зебо дошта бошад;

-пайдоиш ва тараққию эволютсияи олами наботот, ҳайвонот, ҷирмҳои осмониро донад;

-дар бораи таърихи динҳо тасаввурот дошта бошад;

-моҳияти истиқлолияти Ватан, ифтихори миллиро дарк намояд, сохти конститутсионии мамлакатро донад;

• бо рамзҳои давлатӣ ифтихор кунад ва онҳоро хуб донад;

-муомилоту муоширатро дониста, эҳтироми атрофиёнро ба ҷо орад;

-ба варзиш машғул шуда, ҷисман обутоб ёфта бошад;

-ҳуҷҷату санадҳои коргузорӣ (санад, маълумотнома, ариза, гузориш, навиштани протокол, баёнот, забонхат ва г.)-ро бояд донад;

-меҳнати дигарон, падару модар ва худашро қадр намояд;

-алакай донад, ки оянда кӣ шудан мехоҳад.

8. Назорат кунед, ки фарзандатон бо киҳо рафтуомад ва дӯстӣ дорад. Дӯстонаш аз худаш калонанд ё хурд, зеро дӯстии кӯдак бо калонсолон аксар вақт ба шикасти шахсияти кӯдак, ба корҳои ношоям машғул шудани ӯ боис гашта, оқибати