АБРИ ҒАМ

Чашмҳои пуробам, ҳоли ман кунад зоҳир,
Абри ғам ба дил дорам, гиря мешавам охир.

Гиряҳои дардашро то куҷо тавонад бурд
Шамъу ишқи парвона, қиссаҳои беохир.

Оҳи гоҳ-гоҳи ман арзи нотавонӣ нест,
Дарди дурият охир мекунад маро шоир.

Домани муҳаббатро ҷонамози худ кардам,
Сад карат намози дил хонаму шавам тоҳир.

Чашмҳои зебоят ҳарфи ишқ мехонанд:
Ошиқам ба ту, ошиқ, соҳирӣ маро соҳир...