СУБҲ ШУД МОДАР...

Як чаман гулҳои хушранг
Аз замини орзӯ рӯид,
Субҳ шуд, дилсоф модар,
Боядам роҳи сафар пӯид.

Бод меорад дамодам нақҳати оғӯши ёре,
Мешавад пур ошёни синаи ман аз хуморе,
Меравам он ҷо, ки ҳоло рафтани ман фарз бошад,
Меравам он ҷо, ки ҳоло интизорам ҳаст ёре...

Модаро, бикшо гиреҳ аз абрӯвони хеш охир,
Шояд он ҷо уқдаеро во ҳамесозам зи коре,
Менишонам ман ғариберо ба зери сояи зулф,
Мечашонам ташнаеро обшеъри хушгуворе,
Меравам, инак, ба шаҳри вожаҳои офтобӣ,
К-андар он ҷо мардумонанд интизори шаҳрёре...

Субҳ шуд, дилсоф модар!
Оҳ, аз ин тифлат, ки майлаш бар тамошост,
Меравад аммо намедонад, ки роҳаш то куҷоҳаст...