НАШУД

Ними умрам рафт, роҳат сар нашуд,
Солу маҳ бигзашт, дил дигар нашуд.

Тарки одат нест осон ҳамчу ишқ,
Тарк гуфтам, ҳоли дил беҳтар нашуд.

Раҳнамо ҷӯё шудам дар зиндагӣ,
Ҷуз зи Ҳақ дигар касе раҳбар нашуд.

Тоҷи давлат буд модар бар сарам,
Баъди сар ғайре маро модар нашуд.

Мурғи бахтам дар қафас дилгир шуд,
Мурғаке дар боми дил кафтар нашуд.

Булбули завқам зи боми ман парид.
Чуғзи ғам ҳам бар сарам довар нашуд.

Саргаронам дар раҳи паймудаам,
Чунки аз паймудаам дил тар нашуд.

Интихобам саҳв шуд дар зиндагӣ,
Кишти ҳосилдодаам сафдар нашуд.

Дил зи танҳоӣ ба фарёд омада,
Дар канорам як зане ҳамсар нашуд.
ГАВҲАРИ РАХШОН

Эҳдо ба устоди зиндаёд
Ниёз Сафар

Дарёи дилаш гавҳари рахшон дорад,
Бас хотираҳо зи боду борон дорад.

Оинаи беғубори қалбаш соф аст,
Дар тоби фаришта, рози инсон дорад.

Мардонагӣ аз виқори ӯ омӯзам,
Дар саргаҳи хоксорӣ армон дорад.

Осуда надидааст ин умри равон,
Умре ба фалак дасту гиребон дорад.

Дасташ нарасад ба корзорони фалак,
Дар кори фалак ҳамеша исён дорад.

Роҳе, ки гирифтааст, аз иршод аст,
Дар ҷону танаш ҷавҳари ирфон дорад.

Роҳи қадамаш ба дори дунёст накӯ,
Ӯ аҳли дилу вафои паймон дорад.